Söngurinn sem ómar á milli sstjarnanna
Þú vildir ekki hlusta á neitt nema
Sönginn sem ómar á milli stjarnanna
Allt annað var aðeins hjóm
Sem þú leiddir hjá þér eins og vondan draum
Þú vildir ekki einu sinni
Hlusta á eigin hjartslátt
Sem drukknaði og hvarf
í ofbeldisfullum skarkala himinhvolfsins
Með sverði dróstu línu í sandinn
á milli þín og mannanna
Og við horfðumst í augu yfir
órjúfanleg landamærin
Þú fylltir bikar þinn af stöðnuðu vatni
Og drakkst og harmaðir vonbrigðin
Sem ásækja þig sem draugur
Sem ásækja þig sem illur draugur
Með hatrömmum rúnum fláðirðu
Holdið sem fangelsaði þig
Með ólgandi þulum ófstu þér
Nýja hlekki, þyrnótta
Með skjálfandi höndum
Rótaðirðu í rakri jörðinni
Og sáðir formælingum
þinni eigin fordæmingu
Þar sem þú lagðist í moldina
Og lofaðir sársaukann
Og þjáninguna sem þú ræktaðir
Eins og illgresi innra með þér
Þar sem þú lagðist í moldina
Og lofaðir sársaukann og þjáninguna
Uxu harðgerð villiblóm
Þú lofsamaðir sársaukann og þjáninguna
Þessi veröld er gröf sem bliknar í samanburði við
Sönginn sem berst mér úr tóminu
Sagðirðu og hörfaðir í ylmjúkt myrkrið
Hvarfst mér frá augum fyrir fullt og allt
La canción que abraza entre las estrellas
No querías escuchar nada más
Que la canción que abraza entre las estrellas
Todo lo demás era solo ruido
Que dejaste pasar como un mal sueño
No querías ni siquiera una vez
Escuchar tu propio latido
Que se ahogaba y desaparecía
En la violenta oscuridad del cielo
Con la espada trazaste una línea en la arena
Entre tú y los demás
Y nos miramos a los ojos
Sobre las inquebrantables fronteras
Llenaste tu copa con agua estancada
Y bebiste y lamentaste las decepciones
Que te persiguen como un fantasma
Que te persiguen como un mal fantasma
Con runas de odio marcaste
La piel que te aprisionaba
Con palabras hirientes te infligiste
Un nuevo lazo, espinoso
Con manos temblorosas
Hurgaste en la tierra reseca
Y sembraste con desprecio
Tu propia condena
Donde te acostaste en el barro
Y alabaste el dolor
Y el sufrimiento que cultivaste
Como maleza interna en ti
Donde te acostaste en el barro
Y alabaste el dolor y el sufrimiento
Crece la flor silvestre, dura
Alabaste el dolor y el sufrimiento
Este mundo es una tumba que se desvanece
Comparado con la canción que me libera del vacío
Dijiste y desapareciste en la suave oscuridad
Te alejaste de mis ojos por completo
Escrita por: Alexander Dan Vilhjálmsson / Andri Þór Jóhannson / Árni Bergur Zoëga / Björn Snævar / Tómas Ísdal