Main tendue
Hé j'ai bac plus deux, mais aujourd'hui, dis moi, ça sauve de quoi ?
Je vois des gars dans la rue, je me dis que ça poirrais être moi,
Rien de bien, seul perdu dans un coin,
Regard brisé, en quête de l'aide d'un de mes prochains.
Vois la vie de rue, c'est pisses de chiens, c'est détritus,
La paume des mains tendue, tu peux pleurer, personne n'y croit plus.
Sans domicile, les résidents du monde extérieur
Profitent de la chaleur d'un quai de métro pour de meilleures heures.
Non c'est pas de ça que je veux comme destin,
Ce que je veux pour demain,
C'est plein de choses bien pour moi et les miens.
Je suis témoin du mal, j'ai peur de voir ce que sera demain,
Pour moi, les miens et cuez qui vivent en tendant la main,
Victime du regard des autres, jugés en une seconde
De part l'apparence, de part l'odeur nauséabonde.
À grande vitesse, c'est ici que ta vie peut atterir.
Je dédie ce texte à ceux qui le vivent et souffrent le martyr.
{Refrain:}
À ceux qui vivent la main tendue, ce texte je dédie.
À ceux qui vivent le stress, ce texte je dédie.
Témoin du mal, je vois ceux qui n'ont pas droit à la vie,
Ceux qui meurent sous nos yeux, qui s'éteignent et qu'on oublie.
Dehors le froid, c'est chaud, pas de couverture, ni matelas,
Les keufs tournent et peu de plans quand l'hiver s'abat sur toi.
Un rêve de lit, rêve de vie qui rêve de lui,
Faire une trêve aussi ainsi pour contrer cette maladie.
La bouf c'est dead, en plus, pas de tune dans ses poches,
Son ventre vide, quand des gens bouffent,
C'est vrai que c'est moche mais il s'accroche.
Il oublie le futur, mais pense au temps qui passe,
Penser au passé, à présent, c'est là que son sang se glace.
Manger, c'est clair, pour lui, devient une nécessité,
Car le mois s'annonce comme un ramadan, imposé mais non forcé.
En vrai, la volonté de s'en sortir le maintient au contact,
Évite le cons sans tact ou les regards qui se braquent.
Et comme tout le monde, c'est fini, son impact, l'infini,
La poisse a signé un pacte avec le diable, sans demander son avis.
Seul et mal entouré de tours, eh !
De gens remplis de conseils, et, parfois mal renseignés.
La nuit, c'est le jour, la jour, la nuit, c'est du pareil au même,
Le vrai soleil, c'est sa survie avant que les lumières s'éteignent.
Des amis, il en a de tou-par, mais sont remplis de remparts,
À part ceux qui ont vécu la même histoire, même si c'est rare.
Genre, imagine-toi à sa place, confronté à tout, la vingtaine passée
Et je suis sûr que c'est arrivé près de chez vous.
Une fin sans fin, en in de compte plus d'histoire sans fin,
Pour tous ceux qui sont dans la rue, baisser les bras n'apporte rien.
{au Refrain}
Hand uitgestoken
Hé, ik heb mijn diploma, maar vandaag, wat levert het op?
Ik zie jongens op straat, en denk dat het ook mij kan overkomen,
Niets goeds, alleen verloren in een hoek,
Gebroken blik, op zoek naar hulp van iemand van mijn soort.
Kijk naar het leven op straat, het is hondenpis, het is troep,
De palm van mijn hand uitgestrekt, je kunt huilen, niemand gelooft het meer.
Zonder dak, de bewoners van de buitenwereld
Genieten van de warmte van een metroperron voor betere tijden.
Nee, dit is niet wat ik wil als bestemming,
Wat ik wil voor morgen,
Zijn talloze goede dingen voor mij en de mijne.
Ik ben getuige van het kwaad, ik ben bang voor wat morgen brengt,
Voor mij, de mijne, en iedereen die leeft met een uitgestoken hand,
Slachtoffer van de blikken van anderen, in een seconde beoordeeld
Op basis van uiterlijk, op basis van die stinkende geur.
In hoge snelheid, hier kan je leven neerkomen.
Ik wijd deze tekst aan degenen die het meemaken en lijden als martelaars.
{Refrein:}
Aan degenen die leven met een uitgestoken hand, deze tekst wijd ik toe.
Aan degenen die leven met stress, deze tekst wijd ik toe.
Getuige van het kwaad, ik zie degenen die geen recht hebben op het leven,
Degenen die voor onze ogen sterven, die uitgaan en vergeten worden.
Buiten is het koud, het is heet, geen deken, geen matras,
De politie draait rond en er zijn weinig plannen als de winter je teister.
Een droom van een bed, een droom van een leven dat van hem droomt,
Een wapenstilstand om deze ziekte tegen te gaan.
Het eten is dood, en bovendien, geen geld in zijn zakken,
Zijn buik leeg, terwijl anderen eten,
Het is waar dat het lelijk is, maar hij houdt vol.
Hij vergeet de toekomst, maar denkt aan de tijd die verstrijkt,
Denken aan het verleden, nu is dat waar zijn bloed bevriest.
Eten, dat is duidelijk, voor hem wordt een noodzaak,
Want de maand lijkt op een ramadan, opgelegd maar niet geforceerd.
In werkelijkheid houdt de wil om eruit te komen hem in contact,
Vermijdt de ongevoelige zonder tact of de blikken die zich richten.
En zoals iedereen, het is voorbij, zijn impact, het oneindige,
Pech heeft een pact gesloten met de duivel, zonder om toestemming te vragen.
Alleen en slecht omringd door torens, eh!
Door mensen vol adviezen, soms slecht geïnformeerd.
De nacht is de dag, de dag, de nacht, het is allemaal hetzelfde,
De echte zon is zijn overleven voordat de lichten doven.
Vrienden heeft hij overal, maar zij zijn vol muren,
Behalve degenen die hetzelfde verhaal hebben meegemaakt, ook al is het zeldzaam.
Stel je voor dat je zijn plek inneemt, geconfronteerd met alles, de twintig voorbij,
En ik weet zeker dat het ook dicht bij jou is gebeurd.
Een einde zonder einde, uiteindelijk meer een verhaal zonder einde,
Voor al diegenen die op straat zijn, opgeven levert niets op.
{herhaal Refrein}