395px

Luscinia

Cesair

Luscinia

Cantaben els ocells l'alba
I es despertà l'amat qui es l'alba
E los aucells finiren llur cant
I l'amic morí per l'amat, en l'alba

Mi son seduto su la panchetta
Come una volta, quanti anni fa?
Ella, come una volta, s'è stretta
Su la panchetta

E non il suono d'una parola
Solo un sorriso tutta pietà
La bianca mano lascia la spola

Morta! Sì, morta! Se tesso, tesso
Per te soltanto, come, non so
In questa tela, sotto il cipresso
Accanto alfine ti dormirò

Piango, e le dico: Come ho potuto
Dolce mio bene, partir da te?
Piange, e mi dice d'un cenno muto
Come hai potuto?

E piange, e piange, mio dolce amore
Non t'hanno detto? Non lo sai tu?
Io non son viva che nel tuo cuore

Luscinia

Los pájaros cantan al amanecer
Y se despertó el amado que es el alba
Y los pájaros terminaron su canto
Y el amigo murió por el amado, en el alba

Yo estoy sentado en el banquito
Como antes, ¿cuántos años han pasado?
Ella, como antes, se abrazó
En el banquito

Y no el sonido de una palabra
Solo una sonrisa llena de compasión
La mano blanca deja la rueca

¡Muerta! ¡Sí, muerta! Si tejo, tejo
Solo para ti, como, no sé
En esta tela, bajo el ciprés
Junto a ti al fin dormiré

Lloro, y le digo: ¿Cómo pude
Partir de ti, dulce mi amor?
Llora, y me dice con un gesto mudo
¿Cómo pudiste?

Y llora, y llora, mi dulce amor
¿No te lo han dicho? ¿No lo sabes?
No estoy viva más que en tu corazón

Escrita por: Monique van Deursen / Sophie Zaaijer / Thomas Biesmeijer / Daan van Loon / Luka Aubri