Luscinia
Cantaben els ocells l'alba
I es despertà l'amat qui es l'alba
E los aucells finiren llur cant
I l'amic morí per l'amat, en l'alba
Mi son seduto su la panchetta
Come una volta, quanti anni fa?
Ella, come una volta, s'è stretta
Su la panchetta
E non il suono d'una parola
Solo un sorriso tutta pietà
La bianca mano lascia la spola
Morta! Sì, morta! Se tesso, tesso
Per te soltanto, come, non so
In questa tela, sotto il cipresso
Accanto alfine ti dormirò
Piango, e le dico: Come ho potuto
Dolce mio bene, partir da te?
Piange, e mi dice d'un cenno muto
Come hai potuto?
E piange, e piange, mio dolce amore
Non t'hanno detto? Non lo sai tu?
Io non son viva che nel tuo cuore
Luscinia
Zingen de vogels de dageraad
En de geliefde werd wakker, wie is de dageraad
En de vogels stopten hun gezang
En de vriend stierf voor de geliefde, bij de dageraad
Ik zit op het bankje
Zoals vroeger, hoeveel jaren geleden?
Zij, zoals vroeger, heeft zich vastgeklemd
Op het bankje
En niet het geluid van een woord
Alleen een glimlach vol medelijden
De witte hand laat de spoel los
Dood! Ja, dood! Als ik weef, weef ik
Voor jou alleen, hoe, weet ik niet
In dit weefsel, onder de cipres
Aan het eind zal ik naast jou slapen
Ik huil, en ik zeg haar: Hoe heb ik kunnen
Mijn lieve schat, van jou weggaan?
Ze huilt, en ze zegt met een stille gebaar
Hoe heb je kunnen?
En ze huilt, en huilt, mijn lieve liefde
Hebben ze het je niet verteld? Weet je het niet?
Ik ben niet levend behalve in jouw hart
Escrita por: Monique van Deursen / Sophie Zaaijer / Thomas Biesmeijer / Daan van Loon / Luka Aubri