395px

Estribillo de Pampa y Guitarra

César Oliveira

Refrão de Pampa e Guitarra

Pra nós que somos iguais,
O pampa é pátria e querência
Buscamos a mesma essência
Rastreando o tempo de outros

No mesmo rumo de andantes
Sovando alma e basteira
Amando a mesma bandeira
Galpão, estância e cavalo

Estes versos são regalos
Pra nós, guardiões de fronteira

Necessita ser crioula a alma dos que virão
Porque o vazio do galpão desaba nos cavaletes
A carência dos ginetes que enforquilharam essência
Que o Rio Grande deve por consciência ao índio de a cavalo

O orgulho de cantá-lo no refrão dessa querência
Homens de campo, centauros das rimas simples e puras
Senhor de campo e planuras
Da gaita, do potro e do verso

Teu canto é um universo buscando crença passadas
Saudades enraizadas no interior de nós mesmos
Que vão se boleando a esmo
Das rimas que são potreadas

Num bordoneio minuano quebrei o sono das horas
E a noite calçou esporas no garrão do campo antigo
Quem sabe fale comigo, um pirilampo charrua
Que conhece a noite crua, poemas das madrugadas

E essa décima potreada chega a Deus no andar da lua
Deixo meu mouro na estaca, se precisar salto em pêlo
Pra atacar algum sinuelo, da tropa das utopias
Pra que a voz das tolderias permaneça em acalanto

E é po isso, portanto que larguei meus parilleros
Pois me sobram os herdeiros na sucessão do meu canto

Estribillo de Pampa y Guitarra

Para nosotros que somos iguales,
El pampa es patria y querencia
Buscamos la misma esencia
Rastreando el tiempo de otros

En el mismo rumbo de caminantes
Sovando el alma y la basteira
Amamos la misma bandera
Galpón, estancia y caballo

Estos versos son regalos
Para nosotros, guardianes de frontera

Necesita ser criolla el alma de los que vendrán
Porque el vacío del galpón se desploma en los caballetes
La carencia de los jinetes que enforquilharon esencia
Que el Río Grande debe por conciencia al indio a caballo

El orgullo de cantarlo en el estribillo de esta querencia
Hombres de campo, centauros de rimas simples y puras
Señor de campo y llanuras
De la gaita, del potro y del verso

Tu canto es un universo buscando creencias pasadas
Nostalgias arraigadas en nuestro interior
Que van enredándose al azar
De las rimas que son potreadas

En un bordoneo minuano rompí el sueño de las horas
Y la noche calzó espuelas en el talón del campo antiguo
Quién sabe hable conmigo, un luciérnaga charrúa
Que conoce la noche cruda, poemas de las madrugadas

Y esta décima potreada llega a Dios en el caminar de la luna
Dejo mi alazán en la estaca, si es necesario salto a pelo
Para atacar algún sinuelo, de la tropa de las utopías
Para que la voz de las tolderías permanezca en arrullo

Y es por eso, por tanto que dejé mis parilleros
Pues me sobran los herederos en la sucesión de mi canto

Escrita por: CESAR OLIVEIRA / Eliézer Tadeu Dias De Souza