23. Prosinac
23. prosinac, 2 sata posle ponoci
Zvoni telefon, poziv iz bolnice
Sve mi je bilo jasno, ne
Ref.
Samo ostaje nada da vrijeme
Sad lijeci sve rane
I da bog ce mi dati sad snage
Prezivjet te dane
Sad jos osjecam miris tvog tijela
U nasem krevetu lezi po svud
I neispijena salica kave
Stalno podsjeca nemam kud
Nova zora polako sad svice
Ali tebi to svejedno je
I nema veze sto pjevaju ptice
Jer to gore sad ne cuje se
Ref.
Ne znam sto sad da radim sa sobom
Nosim neizbrisiv trag
Nikad vise tvoj sapat na uhu
Otvaram prozor zagusljiv je zrak
Brzo oblacim kaput na sebe
Zurno izlazim na ulicu
Bas je dobro sto kisa rominja
To nisu suze na mom licu
Jos pamtim sve nase posljednje rijeci
Taj cvrsti zavjet neraskidivi
Da podjem s tobom ja znam ne bi htjela
Moram se boriti, moram sa tim
23. Diciembre
23 de diciembre, 2 horas después de medianoche
Suena el teléfono, llamada del hospital
Todo me quedó claro, no
Coro:
Solo queda la nada que el tiempo
Ahora cura todas las heridas
Y que Dios me dará fuerzas ahora
Para sobrevivir esos días
Ahora aún siento el olor de tu cuerpo
En nuestra cama yace por todas partes
Y una taza de café sin terminar
Siempre me recuerda que no tengo a dónde ir
Nueva aurora lentamente amanece
Pero a ti no te importa
Y no importa que los pájaros canten
Porque eso arriba ahora no se escucha
Coro
No sé qué hacer conmigo ahora
Llevo una huella imborrable
Nunca más tu susurro en mi oído
Abro la ventana, el aire es sofocante
Rápidamente me pongo el abrigo
Salgo apresuradamente a la calle
Es bueno que llueva con fuerza
Esas no son lágrimas en mi rostro
Todavía recuerdo todas nuestras últimas palabras
Ese firme juramento irrompible
Ir contigo, sé que no lo querrías
Debo luchar, debo lidiar con eso