La Bohème
Je vous parle d'un temps
Que les moins de vingt ans
Ne peuvent pas connaître
Montmartre, en ce temps-là,
Accrochait ses lilas
Jusque sous nos fenêtres
Et si l'humble garni
Qui nous servait de nid
Ne payait pas de mine
C'est là qu'on s'est connus:
Moi qui criait famine
Et toi qui posais nue.
La bohème, la bohème
Ça voulait dire:
On est heureux.
La bohème, la bohème
Nous ne mangions qu'un jour sur deux
Dans les cafés voisins
Nous étions quelques-uns
Qui attendions la gloire
Et bien que miséreux
Avec le ventre creux
Nous ne cessions d'y croire
Et quand quelque bistrot
Contre un bon repas chaud
Nous prenait une toile
Nous récitions des vers
Groupés autour du poêle
En oubliant l'hiver.
La bohème, la bohème
Ça voulait dire:
Tu es jolie
La bohème, la bohème
Et nous avions tous du génie.
Souvent il m'arrivait
Devant mon chevalet
De passer des nuits blanches
Retouchant le dessin
De la ligne d'un sein
Du galbe d'une hanche
Et ce n'est qu'au matin
Qu'on s'asseyait enfin
Devant un café-crème
Épuisés mais ravis
Fallait-il que l'on s'aime
Et qu'on aime la vie
La bohème, la bohème
Ça voulait dire:
On a vingt ans.
La bohème, la bohème
Et nous vivions de l'air du temps.
Quand au hasard des jours,
Je m'en vais faire un tour
À mon ancienne adresse,
Je ne reconnais plus
Ni les murs, ni les rues
Qui ont vu ma jeunesse
En haut d'un escalier
Je cherche l'atelier
Dont plus rien ne subsiste
Dans son nouveau décor
Montmartre semble triste
Et les lilas sont morts.
La bohème, la bohème
On était jeunes, on était fou.
La bohème, la bohème
Ça ne veut plus rien dire du tout...
De Boheem
Ik praat je over een tijd
Die de jongeren van nu
Niet kunnen begrijpen
Montmartre, in die tijd,
Hing zijn seringen
Tot onder onze ramen
En als het bescheiden huisje
Dat ons als nest diende
Niet veel indruk maakte
Daar hebben we elkaar leren kennen:
Ik die hongerig schreeuwde
En jij die naakt poseerde.
De boheem, de boheem
Dat betekende:
We zijn gelukkig.
De boheem, de boheem
We aten maar om de dag.
In de nabijgelegen cafés
Was er een paar van ons
Die op de glorie wachtten
En hoewel we arm waren
Met een lege maag
Bleven we erin geloven
En als een of ander café
Voor een warme maaltijd
Ons een doek gaf
Reciteerden we gedichten
Groepjes rond de kachel
Vergetend dat het winter was.
De boheem, de boheem
Dat betekende:
Jij bent mooi
De boheem, de boheem
En we hadden allemaal geniaal talent.
Vaak gebeurde het
Voor mijn schildersezel
Dat ik slapeloze nachten doorbracht
De tekening bijwerkend
Van de lijn van een borst
Van de ronding van een heup
En pas in de ochtend
Zaten we eindelijk
Voor een café-crème
Uitgeput maar blij
Moesten we elkaar wel liefhebben
En het leven waarderen.
De boheem, de boheem
Dat betekende:
We zijn twintig.
De boheem, de boheem
En we leefden van de lucht van de tijd.
Wanneer ik op een dag,
Een rondje ga maken
Naar mijn oude adres,
Herken ik niets meer
Geen muren, geen straten
Die mijn jeugd hebben gezien
Bovenaan een trap
Zoek ik het atelier
Waarvan niets meer over is
In zijn nieuwe decor
Lijkt Montmartre treurig
En de seringen zijn dood.
De boheem, de boheem
We waren jong, we waren gek.
De boheem, de boheem
Betekent helemaal niets meer...