Hier Encore
Hier encore, j'avais vingt ans
Je caressais le temps et jouais de la vie
Comme on joue de l'amour
Et je vivais la nuit
Sans compter sur mes jours qui fuyaient dans le temps
J'ai fait tant de projets qui sont restés en l'air
J'ai fondé tant d'espoirs qui se sont envolés
Que je reste perdu ne sachant où aller
Les yeux cherchant le ciel mais le cœur mis en terre
Hier encore j'avais vingt ans
Je gaspillais le temps en croyant l'arrêter
Et pour le retenir, même le devancer
Je n'ai fait que courir et me suis essouflé
Ignorant le passé, conjuguant au futur
Je précédais de moi toute conversation
Et donnais mon avis que je voulais le bon
Pour critiquer le monde avec désinvolture
Hier encore j'avais vingt ans
Mais j'ai perdu mon temps à faire des folies
Qui ne me laissent au fond rien de vraiment précis
Que quelques rides au front et la peur de l'ennui
Car mes amours sont mortes avant que d'exister
Mes amis sont partis et ne reviendront pas
Par ma faute j'ai fait le vide autour de moi
Et j'ai gaché ma vie et mes jeunes années
Du meilleur et du pire en jettant le meilleur
J'ai figé mes sourires et j'ai glacé mes pleurs
Où sont-ils à present, à present mes vingts ans?
Hier Nog
Hier nog, ik was twintig jaar
Ik streelde de tijd en speelde met het leven
Zoals je met de liefde speelt
En ik leefde de nacht
Zonder te rekenen op de dagen die in de tijd vervlogen
Ik heb zoveel plannen gemaakt die in de lucht bleven hangen
Ik heb zoveel hoop opgebouwd die is weggevlogen
Dat ik verloren blijf, niet wetend waarheen te gaan
De ogen zoekend naar de lucht, maar het hart in de grond gestopt
Hier nog, ik was twintig jaar
Ik verkwistte de tijd in de veronderstelling het te stoppen
En om het vast te houden, zelfs om het voor te zijn
Heb ik alleen maar gerend en ben ik buiten adem geraakt
Onwetend van het verleden, de toekomst vervoegend
Ik leidde elke conversatie met mezelf
En gaf mijn mening die ik goed wilde hebben
Om de wereld met nonchalance te bekritiseren
Hier nog, ik was twintig jaar
Maar ik heb mijn tijd verspild met dwaasheden
Die me in feite niets echt precieze geven
Behalve een paar rimpels op mijn voorhoofd en de angst voor verveling
Want mijn liefdes zijn gestorven voordat ze bestonden
Mijn vrienden zijn vertrokken en komen niet terug
Door mijn schuld heb ik de leegte om me heen gecreëerd
En ik heb mijn leven en mijn jonge jaren verknald
Van het beste en het slechtste, het beste weggooiend
Ik heb mijn glimlachen bevroren en mijn tranen verhard
Waar zijn ze nu, nu mijn twintig jaar?