Ils Sont Tombés
Ils sont tombés sans trop savoir pourquoi
Hommes, femmes et enfants qui ne voulaient que vivre
Avec des gestes lourds comme des hommes livres
Mutilés, massacrés les yeux ouverts de effroi
Ils sont tombés en invoquant leur Dieu
Au seuil de leur église ou le pas de leur porte
En troupeaux de désert titubant en cohorte
Terrassés par la soif, la faim, le fer, le feu
Nul ne éleva la voix dans un monde euphorique
Tandis que croupissait un peuple dans son sang
Le Europe découvrait le jazz et sa musique
Les plaintes de trompettes couvraient les cris d'enfants
Ils sont tombés pudiquement sans bruit
Par milliers, par millions, sans que le monde bouge
Devenant un instant minuscules fleurs rouges
Recouverts par un vent de sable et puis d'oubli
Ils sont tombés les yeux plein de soleil
Comme un oiseau qu'en vol une balle fracasse
Pour mourir ne importe où et sans laisser de traces
Ignorés, oubliés dans leur dernier sommeil
Ils sont tombés en croyant ingénus
Que leurs enfants pourraient continuer leur enfance
Que un jour ils fouleraient des terres de espérance
Dans des pays ouverts de hommes aux mains tendues
Moi je suis de ce peuple qui dort sans sépulture
Que a choisi de mourir sans abdiquer sa foi
Qui ne a jamais baissé la tête sous le injure
Qui survit malgré tout et qui ne se plaint pas
Ils sont tombés pour entrer dans la nuit
Éternelle des temps au bout de leur courage
La mort les a frappés sans demander leur âge
Puisque ils étaient fautifs de être enfants de Arménie
Zij zijn gevallen
Zij zijn gevallen zonder echt te weten waarom
Mannen, vrouwen en kinderen die alleen maar wilden leven
Met zware gebaren als vrijheidsstrijders
Gewelddadig, afgeslacht met open ogen van schrik
Zij zijn gevallen terwijl ze hun God aanriepen
Voor de deur van hun kerk of op de drempel van hun huis
In woestijnherdenking, wankelend in een groep
Neergehaald door dorst, honger, ijzer en vuur
Geen stem verhief zich in een euforische wereld
Terwijl een volk in zijn bloed lag te vergaan
Europa ontdekte de jazz en zijn muziek
De klanken van trompetten overschreeuwden de kinderschreeuwen
Zij zijn gevallen bescheiden en stil
In duizenden, miljoenen, zonder dat de wereld bewoog
Even werden ze kleine rode bloemen
Bedekt door een zandwind en vervolgens door de vergetelheid
Zij zijn gevallen met ogen vol zon
Als een vogel die in de vlucht door een kogel wordt geraakt
Om overal te sterven zonder sporen achter te laten
Genegeerd, vergeten in hun laatste slaap
Zij zijn gevallen in hun naïeve geloof
Dat hun kinderen hun kindertijd konden voortzetten
Dat ze op een dag hoopvolle landen zouden betreden
In landen vol mensen met uitgestoken handen
Ik ben van dat volk dat zonder graf slaapt
Dat ervoor koos te sterven zonder zijn geloof op te geven
Dat nooit zijn hoofd heeft gebogen onder de belediging
Dat ondanks alles overleeft en niet klaagt
Zij zijn gevallen om de nacht binnen te gaan
Eeuwig in de tijd aan het einde van hun moed
De dood sloeg toe zonder naar hun leeftijd te vragen
Aangezien zij schuldig waren omdat ze kinderen van Armenië waren
Escrita por: Charles Aznavour, Georges Garvarentz