Le Toréador
Tu gis les yeux perdus
Livide et pitoyable
Le corps à demi nu
Recouvert d'un drap blanc
Ton habit de lumière
Est jeté lamentable
Avili de poussière
Et maculé de sang
La course continue
Tandis que tu rends l'âme
Tant pis pour le vaincu
Il mérite son sort
Et le nom du vainqueur
Que l'assistance acclame
Bien plus que la douleur
Te transperce le corps le corps
Tu ne reverras plus
Les courses ennivrantes
Sous un soleil de plomb
A te crever les yeux
Tu ne reverras plus
Les filles ravissantes
Debout sur les gradins
T'acclamant comme un dieu
Tu n'éprouveras plus
Ce sentiment étrange
Fait d'un curieux mélange
De peur et de fierté
Quand dans l'arène en feu
Tu marchais d'un pas noble
Tandis qu'un passo doble
Ponctuait ton entrée
La bête a eu raison
De ta fière prestance
Elle a sali ton nom
Elle a ruiné ta vie
Ta merveilleuse allure
Et ta fière arrogance
Sont tombés dans la sciure
Et le sable rougi
Tes ongles sont plantés
Dans le bois de ta couche
Et seul, abandonné
Tu vois venir la mort
Cette fille d'amour
Qui te colle à la bouche
Pour mieux voler tes jours
En possédant ton corps
Tu ne reverras plus
La chaude Andalousie
Quand la terre glacée
Va se jeter sur toi
Tu ne reverras plus
Ces danseuses en folie
Ces chanteurs de flamenque
Aux pathétiques voix
Une idole se meurt
Une autre prend sa place
Tu as perdu la face
Et soldé ton destin
Car la gloire est frivole
Et quand on la croit nôtre
Elle s'offre à un autre
Et il ne reste rien
De Torero
Je ligt daar met verloren ogen
Bleek en zielig
Je lichaam halfnaakt
Bedekt met een wit laken
Je lichtgevende kostuum
Is treurig weggegooid
Besmeurd met stof
En doordrenkt van bloed
De strijd gaat door
Terwijl je je ziel verlaat
Tja, pech voor de verliezer
Hij verdient zijn lot
En de naam van de winnaar
Die het publiek toejuicht
Doet je meer pijn
Dan de steken in je lichaam
Je zult nooit meer zien
De opwindende stierengevechten
Onder een verzengende zon
Die je ogen doet branden
Je zult nooit meer zien
De prachtige meisjes
Die op de tribunes staan
Jou toejuichen als een god
Je zult nooit meer voelen
Dat vreemde gevoel
Een curieuze mix
Van angst en trots
Wanneer je in de brandende arena
Met een nobele stap liep
Terwijl een paso doble
Je entree begeleidde
Het beest heeft je trots
En je statige houding overwonnen
Het heeft je naam besmeurd
Het heeft je leven verwoest
Je geweldige uitstraling
En je trotse arrogantie
Zijn gevallen in het zaagsel
En het bloedrode zand
Je nagels zijn geklemd
In het hout van je bed
En alleen, verlaten
Zie je de dood naderen
Die liefdevolle meid
Die je lippen kust
Om je dagen te stelen
Door je lichaam te bezitten
Je zult nooit meer zien
Het warme Andalusië
Wanneer de ijzige aarde
Zich op jou stort
Je zult nooit meer zien
Die dolle dansers
Die flamencozangers
Met hun pathosvolle stemmen
Een idool sterft
Een ander neemt zijn plaats
Je hebt je gezicht verloren
En je lot verbeurd
Want roem is vluchtig
En wanneer je denkt dat ze van jou is
Geeft ze zich aan een ander
En blijft er niets over