À L'Ombre Du Show Business
A l'ombre du show-business
Combien de temps? Combien de temps
Vont ils étouffer notre art?
Combien de temps
Vont-ils se partager les victoires de la musique?
On s'en fout on est réels nous, t'es fou toi
Ils tentent d'étouffer notre art faut être honnête
Ils refusent de reconnaître qu'en ce siècle les rappeurs sont les héritiers des poètes
Notre poésie est urbaine, l'art est universel
Notre poésie est humaine
Nos textes sont des toiles que dévoilent nos mal-êtres
Des destins sans étoiles
Nos lettres, photographies des instants
Deviendront des témoins chantant le passé au présent
Un piano, une voix tu vois
L'art des pauvres n'a besoin que de ça
Je rappe à la force des mots sans artifices
Moi c'est à force de mots que j'suis artiste
J'pratique un art triste, tristement célèbre
Car c'est à travers nos disques que la voix du ghetto s'élève
Mon rap est un art prolétaire
Alors les minorités y sont majoritaires
Mais comme tout art je pense
Que le rap transcende les différences
Rassemble les coeurs avant les corps
Faisant des corps des décors, mettant les coeurs en accord
Et si j’écrivais mieux que lionel florence?
Issu de la 2ème france j’attends encore ma 1ère chance
Pardonne mon arrogance mais ils condamnent mon art en silence
Pendant que je pleure mes potes ont terminé leur dernière danse
Alors oui je suis poète dans le cercle des disparus
A l'ombre du show-business, mon art vient de la rue
Mon art est une pierre précieuse qu'on a recouvert de ciment
Que seul peut faire fondre les sentiments
Mon art est engagé, mon art à un sens
Mon art à une opinion, mon art est intense
Mon art ne s'excuse pas s' il vous gène
Car il apaise nos cœurs, c'est le cri des indigènes
Oh que j'aime la langue de molière, j'suis à fleur de mots, tu sais
Y'a une âme derrière ma couleur de peau
Et si je pratique un art triste, c'est que mon cœur est une éponge
On est rappeurs et artistes même si ça vous dérange
À l'ombre du show-business
À l'ombre du show-business
J'écris des poésies de larmes, des pluies de pleurs
Ils veulent tuer mon art mais mes œuvres demeurent
A l'ombre du show business mes vers sont des éclats
Qui rayonnent sur les cœurs, c'est pas grave s' ils m'écartent
J'ai grandi sur du verglas, où chaque chute peut être fatale
Dans le ballet des balles, dans le dialogue du métal
La france nous à mis de coté
Je l'ai écris ce qu'on ressent quand on est rejeté, sans pudeur je l'ai décrit, t'es fou toi!
Ça fait vingt ans qu'on chante la banlieue
Vingt ans qu'ils décrient nos écrits en haut lieu
Vingt ans qu'ils étouffent nos cris
Qui transcrivent les crispations des cœurs en crise
Et les conditions de vie de nos frères en prison
Vingt ans qu'on ouvre des fenêtres sur des avenirs sans horizons
Vingt ans qu'on pose nos mains sur des plaies ouvertes qui saignent le rejet
Car l'égalité des chances n'est qu'un projet
À l'ombre du show-business
À l'ombre du show-business
À l'ombre du show-business
À l'ombre du show-business
À l'ombre du show-business, faut être optimiste mon frère
Tous les grands mouvements ont soufferts
Les poètes sont morts de faim à l'ombre du show-business
Aujourd'hui ça serait peut-être même plus facile
Les portes sont fermées, verrouillées mais elle s'ouvrent petit à petit
Et plus tu y croiras, plus tu pourras
Plus tu réussiras à l'ombre du show-business
Aujourd'hui ça sera peut être plus simple
Parce que y'a toute une jeunesse qui te suit mon frère
À l'ombre du show-business, le soleil peut se lever
In de Schaduw van het Showbusiness
In de schaduw van het showbusiness
Hoeveel tijd? Hoeveel tijd
Zullen ze onze kunst verstikken?
Hoeveel tijd
Zullen ze de overwinningen van de muziek verdelen?
Het kan ze niet schelen, wij zijn echt, ben jij gek?
Ze proberen onze kunst te verstikken, laten we eerlijk zijn
Ze weigeren te erkennen dat in deze eeuw de rappers de erfgenamen zijn van de dichters
Onze poëzie is stedelijk, kunst is universeel
Onze poëzie is menselijk
Onze teksten zijn doeken die onze kwellingen onthullen
Bestemmingen zonder sterren
Onze brieven, foto's van momenten
Zullen getuigen worden die het verleden in het heden zingen
Een piano, een stem, zie je
De kunst van de armen heeft alleen dat nodig
Ik rap met de kracht van woorden zonder franje
Voor mij ben ik een artiest door de kracht van woorden
Ik beoefen een treurig kunst, treurig beroemd
Want het is door onze platen dat de stem van het ghetto zich verheft
Mijn rap is een proletarische kunst
Dus zijn de minderheden de meerderheid
Maar zoals elke kunst denk ik
Dat rap de verschillen overstijgt
Verbindt de harten voor de lichamen
Maakt van lichamen decorstukken, brengt de harten in overeenstemming
En als ik beter zou schrijven dan Lionel Florence?
Afkomstig uit het tweede Frankrijk wacht ik nog steeds op mijn eerste kans
Vergeef mijn arrogantie, maar ze veroordelen mijn kunst in stilte
Terwijl ik huil, hebben mijn vrienden hun laatste dans beëindigd
Dus ja, ik ben een dichter in de kring van de verdwenenen
In de schaduw van het showbusiness, komt mijn kunst van de straat
Mijn kunst is een kostbare steen die bedekt is met cement
Die alleen de gevoelens kan smelten
Mijn kunst is geëngageerd, mijn kunst heeft een betekenis
Mijn kunst heeft een mening, mijn kunst is intens
Mijn kunst verontschuldigt zich niet als het je stoort
Want het kalmeert onze harten, het is de schreeuw van de inboorlingen
Oh, wat hou ik van de taal van Molière, ik ben vol woorden, weet je
Er is een ziel achter mijn huidskleur
En als ik een treurig kunst beoefen, is het omdat mijn hart een spons is
We zijn rappers en artiesten, ook al stoort het je
In de schaduw van het showbusiness
In de schaduw van het showbusiness
Ik schrijf poëzie van tranen, regen van huilen
Ze willen mijn kunst doden, maar mijn werken blijven bestaan
In de schaduw van het showbusiness zijn mijn verzen schitteringen
Die stralen op de harten, het maakt niet uit als ze me uitsluiten
Ik ben opgegroeid op glad ijs, waar elke val fataal kan zijn
In de ballet van kogels, in de dialoog van metaal
Frankrijk heeft ons aan de kant gezet
Ik heb geschreven wat we voelen als we afgewezen worden, zonder schaamte heb ik het beschreven, ben jij gek?
We zingen al twintig jaar over de voorsteden
Twintig jaar dat ze onze geschriften in hoge kringen veroordelen
Twintig jaar dat ze onze schreeuwen verstikken
Die de spanningen van harten in crisis verwoorden
En de levensomstandigheden van onze broeders in de gevangenis
Twintig jaar dat we ramen openen naar toekomst zonder horizon
Twintig jaar dat we onze handen op open wonden leggen die afwijzing bloeden
Want gelijke kansen zijn slechts een project
In de schaduw van het showbusiness
In de schaduw van het showbusiness
In de schaduw van het showbusiness
In de schaduw van het showbusiness
In de schaduw van het showbusiness, moet je optimistisch zijn, mijn broer
Alle grote bewegingen hebben geleden
De dichters zijn van honger gestorven in de schaduw van het showbusiness
Vandaag zou het misschien zelfs makkelijker zijn
De deuren zijn gesloten, vergrendeld, maar ze openen zich beetje bij beetje
En hoe meer je erin gelooft, hoe meer je kunt
Hoe meer je zult slagen in de schaduw van het showbusiness
Vandaag zou het misschien eenvoudiger zijn
Omdat er een hele jeugd is die je volgt, mijn broer
In de schaduw van het showbusiness kan de zon opkomen