Sie
Sie hat das Gesicht, das oft nur zeigt
wie viel Gesichter es verschweigt
sie hat die Farben, die der Mai kaum fertig bringt
Sie kann sein behutsam wie der Wind
Sie kann verletzen wie ein Kind
kann machen, dass mein Schmerz gerinnt
und jeder Tag sein, der gelingt
Sie ist das Kapitel, das mich prägt
die Woge, die mich weiter trägt
die meine Höhen, meine Tiefen bestimmt
Sie ist jenes Mass, mit dem man misst
der blaue Fleck, den man vergisst
das Ufer, dem man, wie man ist, entgegenschwebt
Sie, wenn du sie sähst, wie ich sie seh’
sie nicht zu lieben, glaub ich, täte weh
sie ist das Blau, mit dem der Morgen winkt
Sie ist mir vertraut, wie alte Fotos sind
für deren Schwächen man aus Liebe blind
die man dort trägt, wohin die Zeit nicht dringt
Sie ist was ich habe, was ich bin
ist mein Verlust und mein Gewinn
ist das Gesicht, an dem man nicht vorüber treibt
Sie ist das Gedicht, das man nicht schreibt
das mir zu schreiben übrig bleibt
das etwas sagen müsste wie ganz einfach nur
Ich liebe sie. Sie. Sie
Zij
Zij heeft het gezicht dat vaak alleen laat zien
hoeveel gezichten het verbergt
zij heeft de kleuren die de mei nauwelijks kan brengen
Zij kan voorzichtig zijn als de wind
Zij kan kwetsen als een kind
kan maken dat mijn pijn stolt
en elke dag zijn die lukt
Zij is het hoofdstuk dat mij vormt
de golf die mij verder draagt
de mijn hoogtes, mijn laagtes bepaalt
Zij is die maat waarmee je meet
de blauwe plek die je vergeet
de oever waar je, zoals je bent, naartoe zweeft
Zij, als je haar zou zien zoals ik haar zie
haar niet te liefhebben, geloof ik, zou pijn doen
zij is het blauw waarmee de morgen zwaait
Zij is mij vertrouwd, zoals oude foto's zijn
voor wie zijn zwakheden uit liefde blind is
deze draag je mee, waar de tijd niet doordringt
Zij is wat ik heb, wat ik ben
dit is mijn verlies en mijn winst
dit is het gezicht waar je niet voorbij drijft
Zij is het gedicht dat je niet schrijft
dat mij te schrijven overblijft
dat iets zou moeten zeggen zoals heel eenvoudig gewoon
Ik hou van haar. Zij. Zij