395px

Onverhulde wonden

Children Of Distance

Beforratlan sebek

Life guess is scars, will always heal man

Ayo, my scars are showin, and these bars of emotion
But I've come to realize that this is part of growing
Children of Distance - Beforratlan sebek
I've done wrong but these mistakes will always teach me
To keep my head straight, and find the best way
To keep living good while a release the dead way
That brings me down, drowning and sorrow,
Everydays are blessin so I'm counting tomorrows
'Cause the next day can bring the answer
The future means I'm not living backwards
Pain isn't stay in my suffering is optional
Life is hard, we strugglin through obstacles
So was in? here and think about my life my reasons to rhyme
And the thoughts that I give to sound,
Beforratlan sebek
It'll make me real, tho' It'll take me longer

Children of Distance - Beforratlan sebek lyrics
A szívemet nyomja mikor a múltba nézek,
Könnyeim hullnak, a párnára borulva
Sírok egy végtelen könyvet lapozva.
Beforratlan sebek
Szépen lassan eltűnnek a képek,
Sebeim maradnak, nyitva a világnak,
Példát mutatva, gátat szabva a hibáknak

Könnycsepp fut az arcomon mikor az ágyam mellé térdelek,
Uram miért nem értelek? Mond, meg miért nem mondod azt hogy ég veled?
Őszintén remélem, tévedek, de rám tekintetedet nem veted,
Children of Distance
Lehullt az eső hangom már a köddel száll az égig,
A napsugár a felhők között fájdalmam híre miatt fénylik.
Nem vágyom a jóra nem vágyok dicsőítő szóra
Soha nem kértem semmit az égtől még nem jött el az az óra
Csak egy csalódott srác vagyok ki a semmi közepéről érkezett,
Kinek fáj ha szíven döfik, mikor azt ordítják hogy ég veled.
Vérzik a szívem, mikor a fájó múltra gondolok,
Igazad volt te tudtad egyszer majd a gonosz felé fordulok.
Néha tested megremegett de én mindig megfogtam kezedet,
Két szemedbe nézve magamat láttam, ki a rosszról megfeledkezett.
Elmúltak a fájó rossz idők de a hegek megmaradtak,
Maradnak is, míg a föld alá nem raknak.

Lassan elteltek az évek, és most bevillannak képek
Nem tudom, mit tehetnék még nem tudom mit érzek
Volt, hogy megbántottalak, de hidd el azóta is bánom
Nekem te voltál a lány akire örökké kell várnom
Hidd el nekem, sajnálom, tudom, nem tudsz többé szeretni
Most egy új utat kell keresni, és veled együtt feledni
Children of Distance - Beforratlan sebek
És bánni fogok minden sort, ameddig csak élek
Mert fontos voltál nekem érzem, talán több mint barát
S így próbálom most megdönteni szíved erős falát
Csak, hogy megbocsásson, s végre én is megnyugodjak egyszer
Mert nem forrt be a seb, de talán enyhíthetem ezzel
Mert bár nem beszélünk róla de megtörtént mi tudjuk
Csak két ismerős vagyunk kiknek volt még közös múltjuk
De vajon lesz e jövőnk, erre tőled várok választ
De ne is mondj még semmit ha az kételyeket támaszt

Emlékszem arra a kopottas padra, az árnyas fák alatt ültél
Mint egy angyal olyan ártatlannak és szárnyaszegettnek tűntél,
Emlékszem szavadra, és amikor megfogtad kezem,
Bizsergető érzés járta át testem, tudtam ez lesz a végzetem.
Ha egyet kívánhatnék az Te lennél tündöklő éjszakám
Fényes nappalom, édes angyalom a felhők fölül nézz ma rám
Vesd le rám tekinteted és borítsd rám a szárnyaid,
Miként egykor én takartalak be és teljesítettem vágyaid.
Children of Distance
Most pedig úgy hullik az eső ahogy a könnyem hullt mikor szétváltunk.
Tudtam én is nagyon jól hogy semmi sem tart örökké
Pedig Te voltál az egyetlen, aki velem törődtél
Fázom, vacogok, a halál hideg arca simogat,
Nem a nyári virág eső, ami ránk dobálta a szirmokat,
Most virág borítja sírodat, előtte itt állok az esőben
Hallom a hangod, ahogy hívogat, a félelmeim legyőztem.
Az a szenvedés hogy élek, nélküled létezem de minek,
Irántad érzett szerelmem soha nem adnám oda senkinek.
De már kifolyt sok szép dolog az idő rongyos, foltos zsebein
És az elvarratlan szálak nem gyógyítják beforratlan sebeim.

Onverhulde wonden

Het leven is vol littekens, die altijd genezen, man

Ayo, mijn littekens zijn zichtbaar, en deze emotionele bars
Maar ik heb me gerealiseerd dat dit deel is van groeien
Kinderen van Afstand - Onverhulde wonden
Ik heb fouten gemaakt, maar deze misstappen leren me altijd
Om mijn hoofd rechtop te houden, en de beste weg te vinden
Om goed te blijven leven terwijl ik de dode weg loslaat
Die me naar beneden haalt, verdrinkt in verdriet,
Elke dag is een zegen, dus tel ik de dagen die komen
Want de volgende dag kan het antwoord brengen
De toekomst betekent dat ik niet achteruit leef
Pijn blijft niet, mijn lijden is optioneel
Het leven is zwaar, we worstelen door obstakels
Dus wat was er? Hier en denk na over mijn leven, mijn redenen om te rijmen
En de gedachten die ik geef aan geluid,
Onverhulde wonden
Het zal me echt maken, hoewel het me langer zal kosten

Kinderen van Afstand - Onverhulde wonden lyrics
Mijn hart wordt samengedrukt als ik naar het verleden kijk,
Mijn tranen vallen, terwijl ik op mijn kussen leun
Ik huil terwijl ik een eindeloos boek doorblader.
Onverhulde wonden
Langzaam vervagen de beelden,
Mijn wonden blijven, open voor de wereld,
Een voorbeeld stellend, een barrière opwerpend voor de fouten

Een traan stroomt over mijn gezicht als ik naast mijn bed kniel,
Heer, waarom begrijp ik je niet? Zeg, waarom zeg je niet dat het je spijt?
Ik hoop oprecht dat ik het mis heb, maar je kijkt niet naar me,
Kinderen van Afstand
Mijn stem is gevallen, al stijgt het met de mist naar de lucht,
De zonnestraal schittert tussen de wolken vanwege mijn pijn.
Ik verlang niet naar het goede, ik verlang niet naar lofwoorden
Ik heb nooit iets van de hemel gevraagd, die tijd is nog niet gekomen
Ik ben gewoon een teleurgestelde jongen die uit het niets is gekomen,
Die pijn voelt als ze roepen dat het je spijt.
Mijn hart bloedt als ik aan het pijnlijke verleden denk,
Je had gelijk, je wist dat ik ooit naar het kwaad zou draaien.
Soms trilde je lichaam, maar ik hield altijd je hand vast,
In je twee ogen zag ik mezelf, die vergat over het slechte.
De pijnlijke slechte tijden zijn voorbij, maar de littekens blijven,
Ze blijven, totdat ze me onder de grond stoppen.

De jaren zijn langzaam verstreken, en nu flitsen beelden voorbij
Ik weet niet wat ik nog kan doen, ik weet niet wat ik voel
Ik heb je soms gekwetst, maar geloof me, ik betreur het nog steeds
Voor mij was jij het meisje op wie ik altijd moest wachten
Geloof me, het spijt me, ik weet dat je niet meer van me kunt houden
Nu moet ik een nieuwe weg zoeken, en samen met jou vergeten
Kinderen van Afstand - Onverhulde wonden
En ik zal elke regel betreuren, zolang ik leef
Want je was belangrijk voor me, ik voel, misschien meer dan een vriend
En zo probeer ik nu de sterke muur van je hart te doorbreken
Simpelweg om vergeving te vragen, en eindelijk ook eens tot rust te komen
Want de wond is niet geheeld, maar misschien kan ik het hiermee verlichten
Want hoewel we er niet over praten, is het gebeurd, we weten het
We zijn gewoon twee bekenden die nog een gezamenlijke verleden hebben
Maar zal er een toekomst zijn? Daarop wacht ik jouw antwoord
Maar zeg nog niets als het twijfels oproept

Ik herinner me die versleten bank, je zat onder de schaduwrijke bomen
Als een engel leek je zo onschuldig en gebroken,
Ik herinner me je woorden, en toen je mijn hand vasthield,
Een tinteling stroomde door mijn lichaam, ik wist dat dit mijn lot zou zijn.
Als ik één wens kon doen, zou jij het zijn, stralende nacht
Mijn heldere dag, mijn zoete engel, kijk vandaag van boven op me neer
Werp je blik op me en omhul me met je vleugels,
Zoals ik jou ooit bedekte en je verlangens vervulde.
Kinderen van Afstand
En nu valt de regen zoals mijn tranen vielen toen we uit elkaar gingen.
Ik wist ook heel goed dat niets voor altijd blijft
Want jij was de enige die om me gaf
Ik bibber, ik rill, de koude hand van de dood streelt me,
Het is niet de zomerse regen die ons met bloemblaadjes bedekt,
Nu bedekt een bloem je graf, en ik sta hier in de regen
Ik hoor je stem, die me roept, ik heb mijn angsten overwonnen.
Die lijden dat ik leef, zonder jou besta ik, maar waarvoor?
De liefde die ik voor jou voel, zou ik nooit aan iemand anders geven.
Maar er zijn al veel mooie dingen weggestroomd in de versleten, vlekkerige zakken van de tijd
En de onafgemaakte draden genezen mijn onverhulde wonden.

Escrita por: