Fado Das Tricanas de Coimbra (Pus a Cantar e Chorei!)
Murmura, rio, murmura!
É doce o teu murmurar
Que tristeza, que ternura
Tu tens no meu soluçar
Pela calada da noite
Enquanto não surge aurora!
Que está minha alma, se afoite
Suspira, guitarra, chora
E passo a vida tristonho
A cantar por não saber
Se a vida está só nos sonhos
E a realidade em morrer?
Tenho já seca a garganta
E como isto? Não sei
Quem canta, seu mal espanta
Pus-me a cantar e chorei!
Passar perfurante na vida
Pelas pessoas contrariadas!
E se vê brincando doentes
Ou lhe vejo sem ter moradas!
Todos que estão aqui, sem vida
E a minha vida, pra sempre chora
É uma dança dolorida
E a morte trazendo a melancolia
Essa canção só me atrasa
Presa nas águas da vida
Para espalhar sobre as águas
Enquanto, o corpo desliza!
Nestes teus lábios/olhos vermelhos
Ardentes na sombra sobre à Lua
Olhe amor, é um exílio!
Neste mundo de arrufos
Fado van de Tricanas van Coimbra (Ik begon te zingen en huilde!)
Murmur, rivier, murmur!
Het is zoet, jouw gemurmel
Wat een verdriet, wat een tederheid
Heb jij in mijn snikken
In de stilte van de nacht
Terwijl de dageraad niet verschijnt!
Wat is er met mijn ziel, zo ongeduldig
Zucht, gitaar, huil
En ik ga treurig door het leven
Zingend omdat ik niet weet
Of het leven alleen in dromen is
En de werkelijkheid in de dood?
Mijn keel is al droog
En hoe dit? Ik weet het niet
Wie zingt, verdrijft zijn kwaad
Ik begon te zingen en huilde!
Doordringen door het leven
Tussen de tegenstrijdige mensen!
En als ik zie, zie ik zieke mensen
Of zie ik ze zonder een thuis!
Allen die hier zijn, zonder leven
En mijn leven huilt voor altijd
Het is een pijnlijke dans
En de dood brengt de melancholie
Dit lied vertraagt me alleen
Vast in de wateren van het leven
Om te verspreiden over de wateren
Terwijl het lichaam glijdt!
In jouw lippen/rode ogen
Brandend in de schaduw onder de maan
Kijk, liefde, het is een ballingschap!
In deze wereld van ruzies