Les Mots Bleus
Il est six heures au clocher de l'église
Dans le square les fleurs poétisent
Une fille va sortir de la mairie
Comme chaque soir je l'attends
Elle me sourit
Il faudrait que je lui parle
A tout prix
Je lui dirai les mots bleus
Les mots qu'on dit avec les yeux
Parler me semble ridicule
Je m'élance et puis je recule
Devant une phrase inutile
Qui briserait l'instant fragile
D'une rencontre
D'une rencontre
Je lui dirai les mots bleus
Ceux qui rendent les gens heureux
Je l'appellerai sans la nommer
Je suis peut-être démodé
Le vent d'hiver souffle en avril
J'aime le silence immobile
D'une rencontre
D'une rencontre
Il n'y a plus d'horloge, plus de clocher
Dans le square les arbres sont couchés
Je reviens par le train de nuit
Sur le quai je la vois
Qui me sourit
Il faudra bien qu'elle comprenne
A tout prix
Je lui dirai les mots bleus
Les mots qu'on dit avec les yeux
Toutes les excuses que l'on donne
Sont comme les baisers que l'on vole
Il reste une rancœur subtile
Qui gâcherait l'instant fragile
De nos retrouvailles
De nos retrouvailles
Je lui dirai les mots bleus
Ceux qui rendent les gens heureux
Une histoire d'amour sans paroles
N'a pas besoin du protocole
Et tous les longs discours futiles
Terniraient quelque peu le style
De nos retrouvailles
De nos retrouvailles
Je lui dirai les mots bleus
Ceux qui rendent les gens heureux
Je lui dirai tous les mots bleus
Tous ceux qui rendent les gens heureux
Tous les mots bleus
De Blauwe Woorden
Het is zes uur bij de toren van de kerk
In het park poëtiseren de bloemen
Een meisje komt de gemeente binnen
Zoals elke avond wacht ik op haar
Ze glimlacht naar me
Ik moet met haar praten
Vooral nu
Ik zal haar de blauwe woorden zeggen
De woorden die je met je ogen zegt
Praten lijkt me belachelijk
Ik spring vooruit en dan weer terug
Voor een nutteloze zin
Die het fragiele moment zou breken
Van een ontmoeting
Van een ontmoeting
Ik zal haar de blauwe woorden zeggen
Die mensen gelukkig maken
Ik zal haar zonder haar naam te noemen roepen
Misschien ben ik ouderwets
De winterwind waait in april
Ik hou van de stille stilte
Van een ontmoeting
Van een ontmoeting
Er is geen klok meer, geen toren meer
In het park liggen de bomen plat
Ik kom terug met de nachttrein
Op het perron zie ik haar
Die naar me glimlacht
Ze moet het wel begrijpen
Vooral nu
Ik zal haar de blauwe woorden zeggen
De woorden die je met je ogen zegt
Alle excuses die we geven
Zijn als de kussen die we stelen
Er blijft een subtiele wrok
Die het fragiele moment zou verpesten
Van onze hereniging
Van onze hereniging
Ik zal haar de blauwe woorden zeggen
Die mensen gelukkig maken
Een liefdesverhaal zonder woorden
Heeft geen protocol nodig
En al die lange nutteloze toespraken
Zouden de stijl een beetje bederven
Van onze hereniging
Van onze hereniging
Ik zal haar de blauwe woorden zeggen
Die mensen gelukkig maken
Ik zal haar alle blauwe woorden zeggen
Alle woorden die mensen gelukkig maken
Alle blauwe woorden
Escrita por: Christophe / Jean Michel Jarre