Rotterdam
Took a walk in Rotterdam, thinking about her train.
All along the banls of memory, holding tide away.
And on the end of every corner i could almost hear her sound.
Time went by in ecstasy, walking next to walls.
And the color of the water, was the rails that she was on.
And when the whistles blew far away, i felt she knew somehow.
For the train often rattles, from the rails shaking ground.
I close my eyes and almost hear her now.
Took a walk in Rotterdam, dodging spoke and wheel.
And a few unnerving riders, agile or insane.
And the rest, victims of fashion, lord we're all to blame.
Found myself a bar stool, and something on the rocks.
I was dreaming I could ride the sun, westward as it dropped.
And find her at the station, gracefully rolling a stop.
For the train often rattles, from the rails shaking ground.
I close my eyes and see her westward bound.
Well i'll keep that mind a wandering, of love on the rails.
Slow rolling days, steel pushing home.
Mile over miles gone in the blink of an eye...
For the train often rattles, from the rails shaking ground.
I close my eyes and see her westward bound.
Rotterdam
Ik maakte een wandeling in Rotterdam, denkend aan haar trein.
Langs de oevers van herinneringen, de getijden weg houdend.
En op elke hoek kon ik bijna haar geluid horen.
De tijd ging voorbij in extase, wandelend naast de muren.
En de kleur van het water, was de rails waarop ze zat.
En toen de fluiten ver weg klonken, voelde ik dat ze het op de een of andere manier wist.
Want de trein rammelt vaak, van de rails die trillen.
Ik sluit mijn ogen en hoor haar bijna nu.
Ik maakte een wandeling in Rotterdam, ontwijkend spaken en wielen.
En een paar onvoorspelbare reizigers, behendig of gek.
En de rest, slachtoffers van mode, heer, we zijn allemaal schuldig.
Vond een barkruk voor mezelf, en iets met ijs.
Ik droomde dat ik de zon kon berijden, westwaarts terwijl hij onderging.
En haar op het station vinden, gracieus een stop rollend.
Want de trein rammelt vaak, van de rails die trillen.
Ik sluit mijn ogen en zie haar westwaarts gaan.
Nou, ik laat mijn gedachten dwalen, over liefde op de rails.
Langzaam rollende dagen, staal duwt naar huis.
Mijl na mijl voorbij in een oogwenk...
Want de trein rammelt vaak, van de rails die trillen.
Ik sluit mijn ogen en zie haar westwaarts gaan.