St. Solis
You said you let it go, all buried and dead
You emptied out your heart
Never let a thought in your head
That opens up the scars
The memories are all that inspire
Severs to your ties
But now the shine is in your eyes
And now I'm leering at your lies
Would say it's for the best, but you don't know better
No patience left to test, these souls need a setter!
And there it is
Forget your ill-gotten gains
To see that this is what you missed
Bigger than any one thing that you could suffer
You try to cover, but it continues to stain
No matter what, this blot won't ever fade away
Divide the faith from fear, and what do I find
But fuel for something more?
In the spite of all that was deemed
As worth the silent war
A reverie, a face for the fact
That fate was never kind
But when the Sun is come to rise
It's only me you'll recognize
Stood in the vantablack, with nary a martyr
Just try and take it back, I'll only fight harder!
And could it be
That in the crumbling quakes
You'll try to see, through the debris
And make a mountain to mull upon your ire?
While under fire, you carve your own feet of clay
No matter what, your c'est la vie's naïveté
Here we go
Prolonged in tomorrow's strain
Upon this coat righteous, I wear it tattered, oh
I show my hand, and you make of me an enemy
To say no more of what was your latter
Endowed in anomaly
But no, I was never how you thought I'd be
I know what you're like
I still hold it tight
Alas, we'll be there in time
Now come and bring it to light
And there it is
Beget the worthwhile wane
Where I desist, so long ago
To purge the pleasure from pain
And through the weather, to fly forever
I make the board mine to break
No matter what, this rook was never meant for play
And so it is
Eclipsing all that you were
From the abyss, you let it out
On that you'll sit there to stir
And in the quiet, you can't deride it
Among your wastrel decay
No matter what, what matters now is mine to say
The loom of thought entwined within your heart
Threads through the væin and the damned
Conjoined at the hands
And it winds
And it weaves
All it binds
All it bleeds
Now
St. Solis
Je zei dat je het losliet, alles begraven en dood
Je hebt je hart geleegd
Laat nooit een gedachte in je hoofd
Die de littekens opent
De herinneringen zijn alles wat inspireert
Snijdt de banden door
Maar nu straalt het in je ogen
En nu kijk ik naar je leugens
Zou zeggen dat het voor het beste is, maar je weet niet beter
Geen geduld meer om te testen, deze zielen hebben een leider nodig!
En daar is het
Vergeet je onterecht verkregen winst
Om te zien dat dit is wat je gemist hebt
Groter dan iets dat je zou kunnen lijden
Je probeert het te verbergen, maar het blijft maar vlekken
Wat er ook gebeurt, deze vlek zal nooit vervagen
Scheiding van geloof en angst, en wat vind ik
Maar brandstof voor iets meer?
In weerwil van alles wat als
De stille oorlog werd beschouwd
Een droom, een gezicht voor het feit
Dat het lot nooit vriendelijk was
Maar wanneer de zon opkomt
Zal jij alleen mij herkennen
Stond in het diepste zwart, zonder een martelaar
Probeer het terug te nemen, ik zal alleen maar harder vechten!
En zou het kunnen zijn
Dat in de krakende beving
Je probeert te zien, door het puin
En een berg te maken om je woede op te broeden?
Terwijl je onder vuur staat, snijd je je eigen voeten van klei
Wat er ook gebeurt, jouw c'est la vie is naïef
Hier gaan we
Verlengd in de druk van morgen
Op deze rechtvaardige jas, draag ik het gescheurd, oh
Ik laat mijn hand zien, en je maakt van mij een vijand
Om niet meer te zeggen van wat jouw laatste was
Begaafd in anomalie
Maar nee, ik was nooit zoals je dacht dat ik zou zijn
Ik weet hoe je bent
Ik houd het nog steeds stevig vast
Ach, we zullen er op tijd zijn
Kom nu en breng het aan het licht
En daar is het
Breng de waardevolle afname voort
Waar ik al zo lang stopte
Om het plezier van de pijn te zuiveren
En door het weer, om voor altijd te vliegen
Maak ik het bord mijn om te breken
Wat er ook gebeurt, deze tor was nooit bedoeld om te spelen
En zo is het
Eclips van alles wat je was
Uit de afgrond, liet je het los
Daarop zal je zitten om te roeren
En in de stilte, kun je het niet belachelijk maken
Tussen je verkwistende verval
Wat er ook gebeurt, wat nu telt is aan mij om te zeggen
De weefgetouw van gedachten verstrengeld in je hart
Draad door de vaten en de vervloekten
Samengevoegd aan de handen
En het draait
En het weeft
Alles wat het bindt
Alles wat het bloedt
Nu