395px

La Cabra Blanca

Clannad

An Gabhar Ban (The White Goat)

Sa tsean ghleann thiar a bhi sí raibh
Go dtí gur fhás na hadharc' uirthi
Bliain is céad is corradh laethe
Go dtáinig an aois go tréan uirthi
Bhi sí gcró bheag ins an cheo
Go dtáinig feil'Eoin is gur éalaigh sí
Thart an ród san bealach mór
Gur lean a tóir go gear uirthi

Ni raibh nduine ar a tóir ach Donnchú óg
Is d'ith sí an lón san t-anlann air
Ni raibh aige ina dhorn ach ceap túine mór
Agus leag sé anuas ón arradh í
Nuair a chuala an gabhar bán go raibh sí ar lár
Thug sí léim chun tárrthála
Thug sí rás 's ni raibh sí sásta
Is leag sí spíon an táilliúra

Chomh cruinn le rón gur thóg sí feoil
Gan pis gan mórán déibhirce
Ach d'ith sí cib agus barr an fhraoich
Slánlús min is craobhógai
Draoin is dreas is cuilcann glas
Gach ní ar dhath na h-áinleoga
Cutharán sléibhe, duilliúr féile
Caora sréana agus blainséogai

Chuaigh sí dhíol cios le Caiftín Spits
Is chraethnaigh a croi go dtréigfí í
Chaith sí an oíche ar bheagán bidh
Mar ndúil is go geasfaí féar uirthi
D'Fan sí 'a óiche i dtóin Ros Coill
Is chaith sí é go pléisúra
Go dtáinig an slua ar maidin go luath
Is thug siad amach as Éirinn í

Sa tsean ghleann thiar a bhi sí raibh
Go dtí gur fhás na hadharc' uirthi
Bliain is céad is corradh laethe
Go dtáinig an aois go tréan uirthi
Bhi sí gcró bheag ins an cheo
Go dtáinig feil'Eoin is gur éalaigh sí
Thart an ród san bealach mór
Gur lean a tóir go gear uirthi

La Cabra Blanca

En el antiguo valle del oeste donde ella estaba
Hasta que le crecieron los cuernos
Años y cientos de días torcidos
Hasta que la edad llegó fuerte sobre ella
Ella era una cabra blanca en la niebla
Hasta que llegó la fiesta de San Juan y ella escapó
Por el camino en el gran camino
Que la siguieron de cerca

Nadie la perseguía excepto el joven Donnchú
Y ella comió el almuerzo en su estómago
No tenía en su puño más que un gran nabo
Y lo derribó del estante
Cuando la cabra blanca escuchó que estaba en el suelo
Ella dio un salto para huir
Ella corrió y no estaba contenta
Y derribó el espejo del sastre

Tan precisa como un sello que levantó carne
Sin sal sin mucha delicadeza
Pero ella comió cizaña y la cima del brezo
Saludable carne y brotes
Roble y espino y verde trébol
Todo en el color de las zarzamoras
Un cucharón de montaña, hojas de haya
Ovejas salvajes y arándanos

Ella fue a pagar el alquiler a Caiftín Spits
Y su corazón tembló al ser abandonada
Pasó la noche con un poco de comida
Como si esperara que se sembrara hierba sobre ella
Se quedó la noche en el fondo de Ros Coill
Y lo disfrutó
La multitud llegó temprano por la mañana
Y la sacaron de Irlanda

En el antiguo valle del oeste donde ella estaba
Hasta que le crecieron los cuernos
Años y cientos de días torcidos
Hasta que la edad llegó fuerte sobre ella
Ella era una cabra blanca en la niebla
Hasta que llegó la fiesta de San Juan y ella escapó
Por el camino en el gran camino
Que la siguieron de cerca

Escrita por: Jörgen Elofsson