Quan Ens Crèiem Àngels
Fas l’amor a poc a poc
Mirant-me als ulls
Sense dir res
Que a fora el fred no calla
Fas l’amor i al fer l’amor
La soledat
Fa un pas en fals
I torna a entrar a la cambra
Però no ens van avisar
Que també érem humans
Quan ens crèiem àngels
Qui ens havia de dir
Que ens podíem morir
Quan ens crèiem àngels
Fas l’amor i entre les mans
La història es fon
Suem el plor
Bevem enyor i ràbia
Fem la mort i al fer l’amor
Els ulls són pous
Se’ns crema el cos
Les cendres són l’orgasme
Però no ens van explicar
Que mai podríem volar
Quan ens crèiem àngels
Qui ho hagués esperat
Que seriem remat
Però no ens van avisar
Que també érem humans
Quan ens crèiem àngels
Qui ens havia de dir
Que ens podíem morir
Quan ens crèiem àngels
Cuando Creíamos Ser Ángeles
Haces el amor poco a poco
Mirándome a los ojos
Sin decir nada
Que afuera el frío no calla
Haces el amor y al hacer el amor
La soledad
Da un paso en falso
Y vuelve a entrar en la habitación
Pero no nos advirtieron
Que también éramos humanos
Cuando creíamos ser ángeles
Quién nos iba a decir
Que nos podíamos morir
Cuando creíamos ser ángeles
Haces el amor y entre las manos
La historia se funde
Sudamos el llanto
Bebemos añoranza y rabia
Hacemos la muerte y al hacer el amor
Los ojos son pozos
Se nos quema el cuerpo
Las cenizas son el orgasmo
Pero no nos explicaron
Que nunca podríamos volar
Cuando creíamos ser ángeles
Quién lo hubiera esperado
Que seríamos remate
Pero no nos advirtieron
Que también éramos humanos
Cuando creíamos ser ángeles
Quién nos iba a decir
Que nos podíamos morir
Cuando creíamos ser ángeles