Mai Più Come Te
basta un niente un nome una calligrafia
perché ogni cuore ha una memoria tutta sua
si vede sempre dove strappi via una pagina
come ti fissa una fotografia di ieri
la stagione delle piogge arriva qua
alla stazione della mia malinconia
e scende il tiepido acquazzone di una lacrima
sull'ultima tua voce che ho in segreteria
mai più come te
nessun'altra mai
perché dopo te
io sì che m'innamorai
sempre più di te
quanto tu non sai
e anche senza te
c'è qui la tua assenza ormai
che amo come te
chiudo gli occhi e faccio buio dentro me
e la mia mente è come il treno delle sei
con cui ritorna a casa la tua cara immagine
in un silenzio che non puoi far stare zitto
non è tanto questa fine tra noi due
ma quanto quelle sue rovine dietro me
e accanto ai passi con cui pesto ombre di nuvole
quando esco a buttar via gli avanzi di poesie
mai più come te
nessun'altra mai
perché dopo te
io sì che m'innamorai
sempre più di te
quanto fu non sai
e anche senza te
c'è qui la tua assenza ormai
che amo come te
e com'è sempre tardi per amare
e l'amore è la pena da scontare
per non volere stare soli
e meglio è amare e perdere
che vincere e non amare mai
mai più come te
nessun'altra mai
perché dopo te
io sì che m'innamorai
e sempre più di te
quanto tu non sai
e anche senza te
c'è qui la tua assenza ormai ma
mai più come te
e com'è sempre tardi per amare
e l'amore è la pena da scontare
per non volere stare soli
e meglio è amare e perdere
che vincere e non amore mai
mai più come te
nessun'altra mai
perché dopo te
io sì che m'innamorai
e sempre più di te
quanto tu non sai
e anche senza te
c'è qui la tua assenza ormai ma
mai più come te
Nooit Meer Zoals Jij
basta een kleinigheid een naam een handschrift
want elk hart heeft zijn eigen herinnering
je ziet altijd waar je een pagina scheurt
hoe het je aankijkt, een foto van gisteren
het regenseizoen komt hier aan
bij het station van mijn melancholie
en de lauwe regenbui van een traan valt
op jouw laatste stem die ik in de voicemail heb
nooit meer zoals jij
niemand anders ooit
want na jou
ja, ik werd verliefd
steeds meer op jou
meer dan je weet
en ook zonder jou
is hier jouw afwezigheid al
waarvan ik hou zoals jij
ik sluit mijn ogen en maak het donker in mij
en mijn geest is als de trein van zes uur
waarmee jouw lieve beeld naar huis terugkeert
in een stilte die je niet stil kunt houden
het is niet zozeer dit einde tussen ons twee
maar hoeveel van die ruïnes achter mij
en naast de stappen waarmee ik schaduwen van wolken trap
wanneer ik naar buiten ga om de restjes van gedichten weg te gooien
nooit meer zoals jij
niemand anders ooit
want na jou
ja, ik werd verliefd
steeds meer op jou
meer dan je weet
en ook zonder jou
is hier jouw afwezigheid al
waarvan ik hou zoals jij
en hoe het altijd te laat is om te houden van
en de liefde is de straf die je moet uitzitten
om niet alleen te willen zijn
en beter is het om te houden en te verliezen
dan te winnen en nooit te houden van
nooit meer zoals jij
niemand anders ooit
want na jou
ja, ik werd verliefd
en steeds meer op jou
meer dan je weet
en ook zonder jou
is hier jouw afwezigheid al maar
nooit meer zoals jij
en hoe het altijd te laat is om te houden van
en de liefde is de straf die je moet uitzitten
om niet alleen te willen zijn
en beter is het om te houden en te verliezen
dan te winnen en nooit te houden van
nooit meer zoals jij
niemand anders ooit
want na jou
ja, ik werd verliefd
en steeds meer op jou
meer dan je weet
en ook zonder jou
is hier jouw afwezigheid al maar
nooit meer zoals jij
Escrita por: Claudio Baglioni