Curva Sud
Senti, un rumore lontano, più forte di un tuono
che scoppia e rimbomba da oltre Trieste
nelle nostre teste e non si ferma più
guarda, una macchia di rosso colora il canale
del bene e del male, il colore del mare
che sembra virare più al nero che al blu,
e poi la lingua che si secca e balbetta
nella fretta della nuova verità...
tocca il mio cuore discreto che si alza e rimbalza
su costole rotte, e toccami il corpo
che freme di rabbia e di malinconia,
annusa il profumo del fango, la polvere bianca,
la guerra che avanza in facce tagliate,
oscurate dal sogno di un'altra etnia,
e poi la lotta che si staglia e si affretta
la battaglia della nuova bugia...
Mangiati questo dolore, gustati il succo
di questa impotenza a capire l'amore
che sembra il domani di questa città,
pensa, ti sembrano sensi, e ti sembrano cinque,
o ti sembrano sogni, oppure è un ricordo
più forte che vero dell'ambiguità
questo presente rosso sangue,
questo ritorno di barbarie-novità...
Senti che aria di fasci stasera, stanotte,
stasera mi lasci, lo so, non potrò
io lo so, non potrò più dormire con te...
L'Italia è un aliante sospeso nel troppo
silenzio si un cielo confuso, una scritta
rèclame che ci osserva dal blu, ed è dipinta di blù
si apre uno stadio fantasma, una luce
accecante, ma senza notturna, si sentono
i cori, bestemmie infelici, della curva Sud,
e i disperati stanno male, soli
e lontani anche dalle parole...
L'Italia è una macchina calda che va fuori
strada, un processo alla moda, da un tempo
lontano un saluto romano, un bambino di Napoli
che salta e che ride, che urla e che dice
che 'Duce', che 'Duce', che 'Duce', tu sei la mia
luce, tu sei proprio l'unica luce che ho,
una dolce grandissima luce vera...
e che aria, che aria, che aria, che aria stasera...
Stasera c'é aria di nebbia, neanche la luna
uno straccio di luna, o un'ombra di stelle
un paracadute che mi tenga su,
l'Italia è una macchina pazza, che aria di fasci,
stanotte, stasera, stanotte mi lasci, lo so
che non posso dormire con te...
Senti che aria di fasci, esta hora, stasera
stanotte mi lasci, lo so non potrò, io lo so,
non potrò più dormire con te...
Curva Sud
Voel, een verre dreun, sterker dan een donder
Die knalt en weerkaatst van over Triëst
In onze hoofden en stopt nooit meer
Kijk, een vlek van rood kleurt het kanaal
Van goed en kwaad, de kleur van de zee
Die lijkt meer naar zwart dan naar blauw te neigen,
En dan de tong die uitdroogt en stamelt
In de haast van de nieuwe waarheid...
Raak mijn discrete hart aan dat opkomt en stuitert
Op gebroken ribben, en raak mijn lichaam aan
Dat trilt van woede en melancholie,
Ruik de geur van modder, het witte stof,
De oorlog die oprukt in gescheurde gezichten,
Overschaduwd door de droom van een andere etniciteit,
En dan de strijd die zich aftekent en zich haast
De strijd van de nieuwe leugen...
Eet deze pijn op, proef het sap
Van deze machteloosheid om de liefde te begrijpen
Die lijkt op de toekomst van deze stad,
Denk, ze lijken zintuigen, en ze lijken vijf,
Of ze lijken dromen, of is het een herinnering
Sterker dan echt van de ambiguïteit
Dit bloedrode heden,
Deze terugkeer van barbarij-nieuwheid...
Voel die lucht van fascisten vanavond, vannacht,
Vanavond laat je me, ik weet het, ik zal niet kunnen
Ik weet het, ik zal niet meer met je kunnen slapen...
Italië is een zweefvliegtuig dat hangt in te veel
Stilte in een verwarrende lucht, een tekst
Reclame die ons vanuit het blauw aankijkt, en is geschilderd in blauw
Er opent zich een spookstadion, een verblindend licht,
Maar zonder nacht, je hoort
De gezangen, ongelukkige vloeken, van de curva Sud,
En de wanhopigen voelen zich slecht, alleen
En ver weg van de woorden...
Italië is een warme auto die van de weg afraakt,
Een modieuze rechtszaak, van een verre tijd
Een Romeins groet, een kind uit Napels
Dat springt en lacht, dat schreeuwt en zegt
Dat 'Duce', dat 'Duce', dat 'Duce', jij bent mijn
Licht, jij bent echt het enige licht dat ik heb,
Een zoete, enorme, echte licht...
En wat een lucht, wat een lucht, wat een lucht, wat een lucht vanavond...
Vanavond is er lucht van mist, zelfs de maan
Een vod van de maan, of een schaduw van sterren
Een parachute die me omhoog houdt,
Italië is een gekke auto, wat een lucht van fascisten,
Vannacht, vanavond, vannacht laat je me, ik weet
Dat ik niet met je kan slapen...
Voel die lucht van fascisten, deze keer, vanavond
Vannacht laat je me, ik weet dat ik niet kan, ik weet het,
Ik zal niet meer met je kunnen slapen...