395px

Cian

Closterkeller

Cyan

Coraz bli¿ej moment
Gdy nie poznam ju¿ siebie
Mo¿e jestem szalona
Mo¿e jestem, nie wiem...

Ten krzew ju¿ nie zakwitnie wiecej
I bedzie tak sta³
Cichy i ci¹gle zielony
Tym krzewem jestem ja
Wspomnienia powracaj¹
Kiedy chce byæ sama
By zatruæ myœl i cia³o
W pó³mroku zasypiania

Coraz mniej ju¿ czuje
Coraz wiecej wiem
W moich oczach kamienie
A w ramionach cieñ
Zrobie co tylko ka¿esz
Zrobie co tylko chcesz
W moich oczach kamienie
A w ramionach cieñ
Zabierasz mnie, gdzie ¿yje noc
Na dno
Za siódmy kr¹g, ze œwiat³a w mrok
Na dno

Gdy w ramionach mych umierasz
I gdy widze co nas czeka
W tym pó³mroku tone
Bo myœli jak rzeka
I wiem, ju¿ nie zakwitne wiecej
Jak ten krzew pod oknem
Czasami czyjeœ rece
Kwiat sztuczny przypn¹ do mnie
Gdy nie mam ju¿ na nic si³y
Ostatni p³omieñ to ja
Kiedy ide za Tob¹
Coraz bli¿ej do dna

Robie co tylko ka¿esz
Robie co tylko chcesz
Na mym ciele stygmaty
W oczach kamienny sen
Tylko jedno ju¿ czuje
Tylko jedno wiem
¯e cokolwiek sie stanie
Nie opuszcze Cie
Dlatego ide wci¹¿ za Tob¹ w noc
Na dno
Za siódmy kr¹g, w truj¹cy mrok
Na dno

Coraz mniej ju¿ czuje
Coraz wiecej wiem...

Na krzewie obok kolorowy ptak
Gniazdo buduje skrzydlaty
Patrz¹c na niego wspominam jak
Zabra³eœ mi moje kwiaty
Zabra³eœ mi moje kwiaty.....

Cian

Cada vez más cerca del momento
Cuando ya no me reconozca a mí misma
Quizás estoy loca
Quizás lo estoy, no lo sé...

Este arbusto ya no florecerá más
Y así permanecerá
Silencioso y siempre verde
Este arbusto soy yo
Los recuerdos regresan
Cuando quiero estar sola
Para envenenar mi mente y cuerpo
En el crepúsculo del sueño

Cada vez siento menos
Cada vez sé más
En mis ojos hay piedras
Y en mis brazos una sombra
Haré lo que me pidas
Haré lo que quieras
En mis ojos hay piedras
Y en mis brazos una sombra
Me llevas donde vive la noche
Hacia el fondo
A través del séptimo círculo, de la luz a la oscuridad
Hacia el fondo

Cuando mueres en mis brazos
Y veo lo que nos espera
En este crepúsculo me hundo
Porque los pensamientos fluyen como un río
Y sé que ya no floreceré más
Como este arbusto bajo la ventana
A veces alguien más
Me prende una flor artificial
Cuando ya no tengo fuerzas para nada
El último destello soy yo
Cuando te sigo
Cada vez más cerca del fondo

Hago lo que me pidas
Hago lo que quieras
En mi cuerpo estigmas
En mis ojos un sueño de piedra
Solo una cosa siento
Solo una cosa sé
Que pase lo que pase
No te abandonaré
Por eso sigo tras de ti en la noche
Hacia el fondo
A través del séptimo círculo, en la oscuridad venenosa
Hacia el fondo

Cada vez siento menos
Cada vez sé más...

En el arbusto de al lado un pájaro colorido
Construye su nido alado
Mirándolo recuerdo cómo
Me robaste mis flores
Me robaste mis flores...

Escrita por: