Hautalinnut
Muistatko kuten minä
Vai muistatko toisin:
Kuolleiden koivujen puisto
Peilit tyhjissä huoneissa
Tunsitko kuten minä
Vai tunsitko toisin:
Luhistuneen patsaan
Anova katse taivaalle
Näitkö sen kuin minä
Vai näitkö toisin aivan:
Vaeltavat linnut
Jotka nukkuu taivaalla
Uskoitko kuin minä
Itseesi uskoitko:
Vartalon verhottuun kaareen
Silmän syvyyteen
On suihkulähde kuivunut
Ja oksat sen yllä kuolleet
Olitko siellä kanssani
Olinko sittenkin yksin:
Kolean keskipäivän kujat
Harmaaksi kalkitut
Oliko samaa sinun pelkosi
Vai jotain outoa, omaasi:
Sotilaitten askeleet
Huudot, kirveltävä savu
Ja ikkunassa hahmo
Ehkä sinun hahmosi:
Kääntymässä pois
Kenties kieltäen kaiken
Kuuntelitko ne huudot
Vai suljitko korvasi
Yö kun kuljetti pois
Kaiken väen kuin omakseen
On suihkulähde kuivunut
Ja oksat sen yllä kuolleet
Haistoitko kummat kukat
Vai olitko turtunut
Ammuttu vanha aleksei
Tuoliinsa köytetty
Loputtomat torit, kuljitko
Samoin risaisin kengin
Tyhjät aukiot, märät
Roikkuvat julisteet
Oliko sylini lämmin
Vai viluasiko värisit
Vanhan plataanin varjo
Kirje kadonneelta veljeltä
Ja leivän kuiva kuori
Tunsitko, oli suloinen
Neljännen päivän aamuna
Oli haudat vielä tyhjät
On suihkulähde kuivunut
Ja oksat sen yllä kuolleet
Itkitkö samaa surua
Vai oliko sinulla omasi
Kielletty nauru ja rakkaus
Joku yksinäinen lapsuus
Ja samako hiljaisuus piiritti
Vai kuulitko sävelmän jonkin
Kevätpäivän loistossa
Yllä kuolevan kaupungin
Annoitko saman lupauksen
Vallassa saman näyn
Korkealta ja raskaana
Satavan uhman ja kaipauksen
Karkasitko kuten sovittiin
Tänne kauas, tähän paikkaan
Tyhjän kirkon torni hauras
Juna tuoko sinua
On suihkulähde kuivunut
Ja oksat sen yllä kuolleet
Onko henkesi tulessa vielä
Ja tulemme yhtä liekkiä, liekkiä...
Pájaros del bosque
¿Recuerdas como yo
O ¿recuerdas de manera distinta?
El parque de abedules muertos
Espejos en habitaciones vacías
¿Sentiste como yo
O ¿sentiste de manera distinta?
La estatua derrumbada
Una mirada suplicante al cielo
¿Lo viste como yo
O ¿lo viste de manera completamente distinta?
Pájaros errantes
Que duermen en el cielo
¿Creíste como yo
Creíste en ti mismo?
En la curva envuelta del cuerpo
En la profundidad de los ojos
La fuente se ha secado
Y las ramas sobre ella han muerto
¿Estuviste allí conmigo
O acaso estuve solo?
Las calles de mediodía frío
Pintadas de gris
¿Eran los mismos tus miedos
O algo extraño, propio?
Los pasos de los soldados
Los gritos, el humo ardiente
Y en la ventana una figura
Quizás tu propia figura
Dándose la vuelta
Quizás negándolo todo
¿Escuchaste esos gritos
O tapaste tus oídos?
La noche que se llevó
A toda la gente como propia
La fuente se ha secado
Y las ramas sobre ella han muerto
¿Oliste esas extrañas flores
O estabas insensible?
El viejo Aleksei abatido
Atado a su silla
Plazas interminables, ¿las recorriste
Con zapatos rotos?
Plazas vacías, húmedas
Con carteles colgantes
¿Estaba cálido mi abrazo
O temblabas de frío?
La sombra del viejo plátano
La carta del hermano perdido
Y la corteza seca del pan
¿Sentiste que era dulce?
En la mañana del cuarto día
Las tumbas aún estaban vacías
La fuente se ha secado
Y las ramas sobre ella han muerto
¿Lloraste la misma tristeza
O tenías la tuya propia?
La risa y el amor prohibidos
Una infancia solitaria
¿Te rodeaba el mismo silencio
O escuchabas alguna melodía?
En el esplendor del día de primavera
Sobre la ciudad moribunda
¿Hiciste la misma promesa
Con la misma visión?
Desde lo alto y pesado
Cayendo desafío y anhelo
¿Escapaste como se acordó
Hasta aquí, lejos, a este lugar?
La torre vacía de la iglesia frágil
¿Te trae el tren?
La fuente se ha secado
Y las ramas sobre ella han muerto
¿Tu espíritu aún arde?
Y nos convertiremos en una sola llama, una llama...