O Corvo
Estava eu sozinho em minha solidão
Numa noite muito fria no sertão
Quando ouvi bater baixinho em minha janela
E pensei, é ela, é ela
Corri depressa para abrir a janela
Pois talvez fosse alguém que soubesse dela
Mas o que vi na escuridão sei que não esqueço jamais
Um velho corvo que dizia nunca mais
Agora sei que aquele corvo vai ficar
Na minha frente eternamente a me lembrar
Que o amor que foi embora foi levando a minha paz
E neste mundo já não volta nunca mais
E só me resta viver nesta escuridão
Que este agouro trouxe pro meu coração
Pois este corvo é a sombra dela que eu não verei jamais
Ave maldita tens razão, nunca mais
Nunca mais, nunca mais
Nunca mais, nunca mais
De Raaf
Ik zat alleen in mijn eenzaamheid
Op een koude nacht in het binnenland
Toen hoorde ik zachtjes kloppen op mijn raam
En ik dacht, het is haar, het is haar
Ik rende snel om het raam te openen
Want misschien was het iemand die iets over haar wist
Maar wat ik in de duisternis zag, vergeet ik nooit meer
Een oude raaf die zei nooit meer
Nu weet ik dat die raaf zal blijven
Voor altijd voor mijn neus om me te herinneren
Dat de liefde die vertrok mijn rust heeft meegenomen
En in deze wereld komt ze nooit meer terug
En ik moet leven in deze duisternis
Die dit voorteken in mijn hart heeft gebracht
Want deze raaf is de schaduw van haar die ik nooit meer zal zien
Vervloekte vogel, je hebt gelijk, nooit meer
Nooit meer, nooit meer
Nooit meer, nooit meer