Boogie
Due note e il ritornello era gi nella pelle di quei due
il corpo di lei madava vampate africane, lui sembrava un coccodrillo
i saxes spingevano a fondo come ciclisti gregari in fuga
e la canzone andava avanti sempre pi affondata nellaria
quei due continuavano, da lei saliva afrore di coloniali
che giungevano a lui come da una di quelle drogherie di una volta
che tenevano la porta aperta davanti alla primavera
qualcuno nei paraggi cominciava a starnutire,
il vantilatore ronzava immenso dal soffitto esausto,
i saxes, ipnotizzati dai movimenti di lei si spandevano
rumori di gomma e di vernice, da lui di cuoio
le luci saettavano sul volto pechinese della cassiera
che fumava al mentolo, altri sternutivano senza malizia
e la canzone andava elegante, lorchestra era partita, decollava
i musicisti, un tuttuno col soffitto e il pavimento,
solo il batterista nellombra guardava con sguardi cattivi
quei due danzavano bravi, una nuova cassiera sostituiva la prima,
questa qui aveva gli occhi da lupa e masticava caramelle alascane,
quella musica continuava, era una canzone che diceva e non diceva,
lorchestra si dondolava come un palmizio davanti a un mare venerato
quei due sapevano a memoria dove volevano arrivare
un quinto personaggio esit
prima di sternutire,
poi si rifugi nel nulla
era un mondo adulto,
si sbagliava da professionisti...
Boogie
Twee noten en het refrein zat al in de huid van die twee
haar lichaam gaf Afrikaanse vlagen, hij leek wel een krokodil
de saxofoons duwden door als een peloton fietsers in de aanval
en het nummer ging verder, steeds dieper in de lucht
die twee gingen door, van haar steeg een geur van koloniale tijden
die hem bereikte als uit een van die oude kruideniers
die de deur openhield voor de lente
iemand in de buurt begon te niezen,
de ventilator zoemde enorm van het plafond, uitgeput,
de saxofoons, gehypnotiseerd door haar bewegingen, verspreidden
geluiden van rubber en verf, van hem leer
de lichten flitsten over het Chinese gezicht van de kassière
die menthol rookte, anderen niesten zonder kwaad
en het nummer ging elegant verder, het orkest was vertrokken, steeg op
de muzikanten, één geheel met het plafond en de vloer,
alleen de drummer in de schaduw keek met boze blikken
die twee dansten goed, een nieuwe kassière verving de eerste,
deze had wolfachtige ogen en kauwde op Alaskaanse snoepjes,
die muziek ging door, het was een lied dat zei en niet zei,
dit orkest wiegde als een palmboom voor een vereerd zee
die twee wisten uit hun hoofd waar ze naartoe wilden
een vijfde persoon aarzelde
voor hij ging niezen,
daarna vluchtte hij in het niets
dit was een volwassen wereld,
die zich vergiste als professionals...