Genova Per Noi
Con quella faccia un po' così
Quell'espressione un po' così
Che abbiamo noi prima di andare a Genova
Che ben sicuri mai non siamo
Che quel posto dove andiamo
Non c'inghiotte e non torniamo più.
Eppur parenti siamo un po'
Di quella gente che c'è lì
Che in fondo in fondo è come noi, selvatica,
Ma che paura ci fa quel mare scuro
Che si muove anche di notte e non sta fermo mai.
Genova per noi
Che stiamo in fondo alla campagna
E abbiamo il sole in piazza rare volte
E il resto è pioggia che ci bagna.
Genova, dicevo, è un'idea come un'altra.
Ah, la la la la la la
Ma quella faccia un po' così
Quell'espressione un po' così
Che abbiamo noi mentre guardiamo Genova
Ed ogni volta l'annusiamo
E circospetti ci muoviamo
Un po' randagi ci sentiamo noi.
Macaia, scimmia di luce e di follia,
Foschia, pesci, Africa, sonno, nausea, fantasia...
E intanto, nell'ombra dei loro armadi
Tengono lini e vecchie lavande
Lasciaci tornare ai nostri temporali
Genova ha i giorni tutti uguali.
In un'immobile campagna
Con la pioggia che ci bagna
E i gamberoni rossi sono un sogno
E il sole è un lampo giallo al parabrise...
Con quella faccia un po' così
Quell'espressione un po' così
Che abbiamo noi che abbiamo visto Genova
Che ben sicuri mai non siamo
Che quel posto dove andiamo
Non c'inghiotte e non torniamo più.
Genua Voor Ons
Met dat gezicht een beetje zo
Die uitdrukking een beetje zo
Die we hebben voordat we naar Genua gaan
Die zeker weten zijn we nooit
Dat die plek waar we heen gaan
Ons niet opslokt en we nooit meer terugkomen.
En toch zijn we een beetje verwant
Aan die mensen die daar zijn
Die diep van binnen net als wij zijn, wild,
Maar wat een angst geeft die donkere zee
Die ook 's nachts beweegt en nooit stil staat.
Genua voor ons
Die we in de uithoeken van het platteland zitten
En zelden de zon op het plein zien
En de rest is regen die ons nat maakt.
Genua, zei ik, is een idee als een ander.
Ah, la la la la la la
Maar dat gezicht een beetje zo
Die uitdrukking een beetje zo
Die we hebben terwijl we naar Genua kijken
En elke keer ruiken we het
En voorzichtig bewegen we ons
We voelen ons een beetje als zwerfhonden.
Macaia, aap van licht en waanzin,
Mist, vissen, Afrika, slaap, misselijkheid, fantasie...
En ondertussen, in de schaduw van hun kasten
Houden ze linnen en oude lavendel
Laat ons terugkeren naar onze stormen
Genua heeft elke dag dezelfde.
In een stilstaand platteland
Met de regen die ons nat maakt
En de grote garnalen zijn een droom
En de zon is een gele flits op de voorruit...
Met dat gezicht een beetje zo
Die uitdrukking een beetje zo
Die we hebben nadat we Genua hebben gezien
Die zeker weten zijn we nooit
Dat die plek waar we heen gaan
Ons niet opslokt en we nooit meer terugkomen.