395px

Soneto - XXX (o La Pasión)

Contos de Joaquim

Soneto - XXX (ou A Paixão)

Senhor, quantas chagas vós sentistes,
lamentando fortemente doutro a dor.
Pelo bem que vós fizestes - pelo amor -
Só a morte que ficou, só ela insiste...

Só a morte que ficou, Deus não existe!
Que pela morte todo ser se vai ao pó
que o que fica, todo aquele que é só,
atira-lhe a culpa a cruz com dedo riste!...

sou culpado pelos dias que sofri,
pelos erros - os caminhos que escolhi -
e por querer viver, por ter nascido!

Como Cristo, esperneio aos transeuntes
-"Crucifiquem-me, seus falsos! seus abutres!
Por quê eu tento me matar, mas não consigo..."

Soneto - XXX (o La Pasión)

Señor, cuántas heridas sentiste,
lamentando fuertemente el dolor de otro.
Por el bien que hiciste - por amor -
Sólo la muerte que quedó, solo ella insiste...

Solo la muerte que quedó, ¡Dios no existe!
Que por la muerte todo ser se va al polvo,
lo que queda, todo aquel que es solo,
le echa la culpa a la cruz con dedo en ristre...

Soy culpable por los días que sufrí,
por los errores - los caminos que elegí -
y por querer vivir, por haber nacido.

Como Cristo, me revuelvo ante los transeúntes
- ¡Crucifíquenme, falsos! ¡buitres!
¿Por qué intento matarme, pero no lo logro...?

Escrita por: Ely Cabral