Marjolijn
Omdat we onder de sterren staan
En wij elkander wel mogen
Kus ik je lippen onder de maan
En kijk je diep in je ogen
En dan weet jij je opeens geen raad
Omdat je hart zo onrustig slaat
Het droeve feit, Marjolijn, is
Dat liefde niets meer dan schijn is
Want ergens anders schijnt de zon
En exploderen granaten
En daar marcheert een bataljon
Daar sterven duizend soldaten
Wat is de liefde Marjolijn
Is het een oorlog in het klein
Kan men elkander vermoorden
Zonder geweer, maar met woorden
De nacht is lang, de maan is hoog
Nu slapen dieren en mensen
Daar valt een ster in een lange boog
Dan mag je, geloof ik, iets wensen
Wat wil je hebben, dat is de vraag
Ik geef je alles, o zo graag
Al wat je wilt kan je krijgen
Alleen m'n hart blijft m'n eigen
De liefde is een vreemd soort wijn
Je kunt haar proeven noch ruiken
Maar als ik jou was, Marjolijn
Zou ik haar matif gebruiken
Want neem je maar een slok teveel
Dan schiet het gal je in de keel
Het is of je hart da van lood is
Omdat de liefde dan dood is
Marjolijn
Porque estamos bajo las estrellas
Y nos caemos bien
Beso tus labios bajo la luna
Y miro profundamente en tus ojos
Y de repente te sientes confundida
Porque tu corazón late tan inquieto
El triste hecho, Marjolijn, es
Que el amor no es más que una ilusión
Porque en algún otro lugar brilla el sol
Y explotan granadas
Y allí marcha un batallón
Allí mueren mil soldados
¿Qué es el amor, Marjolijn?
¿Es una guerra en pequeño?
¿Se pueden matar mutuamente
Sin armas, solo con palabras?
La noche es larga, la luna está alta
Ahora duermen los animales y las personas
Una estrella cae en un largo arco
Entonces puedes, creo, pedir un deseo
¿Qué quieres tener, esa es la pregunta?
Te daré todo, con gusto
Todo lo que quieras puedes obtenerlo
Solo mi corazón sigue siendo mío
El amor es una extraña clase de vino
No se puede probar ni oler
Pero si fuera tú, Marjolijn
Usaría moderadamente
Porque si tomas un sorbo de más
Entonces la bilis te sube a la garganta
Es como si tu corazón fuera de plomo
Porque entonces el amor está muerto