395px

Pétalo de Rosa

Cornelis Vreeswijk

Rozenblad

Er was er eens een heel klein rozenblad
Dat groeide aan een roos en die was rood
En op een avond ging dat roosje zo maar dood
Ze daalde zachtjes nar de grond en dat was dat

Maar toen kwam er een dolle wind voorbij
Die blies haar van 't zuiden naar de noord
En hij zei dingen die ze nog nooit had gehoord
"Kom", zei de wind, "kom liefje, kom, ik maak je blij"

Ze kon die dwaze wind maar niet weerstaan
En gaf hem alles waar hij haar om vroeg
De wind nam alles aan, want hij kreeg nooit genoeg
Ze dansten samen heen en weer en af en aan

Maar 't windje was een heel slecht exemplaar
Hij droeg haar wel heel aardig in 't begin
Maar op een slechte dag woei ze de modder in
Toen blies hij vrolijk verderop en liet haar maar

Heeft u misschien een rozenblad gezien
In 't builnis in de goot van deze stad
Weet, dat was eens een heel mooi rozenblad
De wind is weg, maar zij is er nog wel, misschien

Het spel waaraan ze deelnam werd haar dood
En de wind, die ze zo lief had, woei maar door
Ik geloof dat ik haar soms nog aan m'n voordeur hoor
Ik noemde haar een rozenblad, haar kleur was rood

Pétalo de Rosa

Había una vez un pétalo de rosa muy pequeño
Que crecía en una rosa y era rojo
Y en una noche ese rosal simplemente murió
Descendió suavemente al suelo y así fue

Pero entonces llegó un viento loco
Que la sopló del sur al norte
Y le dijo cosas que nunca antes había escuchado
'Ven', dijo el viento, 'ven cariño, ven, te haré feliz'

Ella no podía resistirse a ese viento insensato
Y le dio todo lo que él le pedía
El viento aceptaba todo, porque nunca tenía suficiente
Bailaban juntos de un lado a otro y de arriba abajo

Pero el viento era un muy mal ejemplar
La llevaba muy gentilmente al principio
Pero un mal día la sopló en el barro
Luego siguió soplando alegremente y la dejó atrás

¿Acaso has visto un pétalo de rosa?
En la basura en la alcantarilla de esta ciudad
Sabe que una vez fue un hermoso pétalo de rosa
El viento se fue, pero ella aún está aquí, quizás

El juego en el que participaba fue su perdición
Y el viento, al que tanto amaba, seguía soplando
A veces creo escucharla en mi puerta
La llamaba pétalo de rosa, su color era rojo