Uylenspieghels Avondlied
Die maait met sikkel en zeis en
Verdient er zijn brood genoeg
Maar de dood trekt de boer zijn ploeg
En de duivel zit luid te krijsen
En de zomer laat me maar koud
De beul laat zijn zwaarden slijpen
Ik wil me een deerne grijpen
Diep in het groene woud
Alwaar ons de liefde wacht
Waar zij zich niet af zal keren
En die zij ook wil begeren
Gedurende de lange nacht
Des winters
Canción nocturna de Uylenspieghel
El que siega con hoz y guadaña
Gana su pan lo suficiente
Pero la muerte arrastra el arado del granjero
Y el diablo está gritando fuerte
Y el verano me deja frío
El verdugo afila sus espadas
Quiero tomar a una muchacha
En lo profundo del bosque verde
Donde nos espera el amor
Donde ella no se apartará
Y a quien también deseará
Durante la larga noche
Del invierno