XXXX (The First Thousand Years Of Solitude)
And We returned to heaven to confront our resurrected horrors,
they'd restlessly started a horrible revolt.
So I smashed their thieving greedy blackened halos right back into broken zeros
of digital hope, copper, and hurt.
Say I won't.
All your artists are just servants of the status quo.
Say I won't
This darkness starves us, trademarks us miserable.
Do your worst
Come damage me
Come damage me
Our impossible populous.
Immeasurable metropolis.
The machinery stays
and the scenery crumbles away as we capitalize on our opportunities
Come damage me
I descend into the cadence to unlock the city gates
I retreat to my basement.
Make the end come for me
Come damage me
XXXX (De Eerste Duizend Jaar Van Eenzaamheid)
En we keerden terug naar de hemel om onze herrezen angsten onder ogen te zien,
ze waren onrustig begonnen aan een vreselijke opstand.
Dus verpletterde ik hun dievende, hebzuchtige, zwartgeblakerde halo's
terug in gebroken nullen van digitale hoop, koper en pijn.
Zeg dat ik het niet zal doen.
Al je artiesten zijn gewoon dienaren van de status quo.
Zeg dat ik het niet zal doen.
Deze duisternis maakt ons hongerig, merkte ons ellendig.
Doe je ergste.
Kom en beschadig me.
Kom en beschadig me.
Onze onmogelijke bevolking.
Onmeetbare metropool.
De machines blijven
en het decor vergaat terwijl we profiteren van onze kansen.
Kom en beschadig me.
Ik daal af in de cadans om de stadspoorten te ontgrendelen.
Ik trek me terug in mijn kelder.
Laat het einde voor mij komen.
Kom en beschadig me.