De eenzamen
IV
Stil sta ik in de steppe,
De doffe zon gaat onder,
De schrale maan verschijnt.
Het gras dampt, klam en vochtig,
De grond blijft stijf bevroren
In heete korte zomer:
't Blijft winter in de zomer.
De klokjes zijn nog hoorbaar,
Het rulle spoor nog zichtbaar,
De kar is al verdwenen.
Ja, alles gaat, verdwenen…
Wat over is gebleven
Is lief maar onvoldoende
Om op te leven.
Los solitarios
IV
En silencio me paro en la estepa,
El sol opaco se pone,
La escasa luna aparece.
La hierba emite vapor, húmeda y pegajosa,
El suelo permanece rígido y congelado
En un corto verano caliente:
Sigue siendo invierno en verano.
Las campanillas aún son audibles,
La huella suelta aún es visible,
El carro ya ha desaparecido.
Sí, todo se va, desaparece...
Lo que queda
Es amor pero insuficiente
Para vivir.