Ka¿dy Pies Ma Dwa Koñce
Więc podzielimy go przez pół
Ja biorę tył, dla Ciebie przód
Lub, jeśli wolisz, możesz wybrać swoją część
To będzie moje - resztę weź
W połowie utnę, no i cześć!
Niech po połowie każdy swoje ma, co ma
Co nas łączyło - już minęło, więc
Na pół wypada każdą dzielić rzecz
Lecz zanim utnę, zastanówmy się
Co warte pół dywanu? Nie? To nie!
Przetniemy w poprzek albo wzdłuż
Na ukos nawet - byle już!
Na szczęście wszystko dobrze dzieli się na dwa
Najsprawiedliwiej, szkoda słów
Sprawdzony historycznie wzór -
Salomonowe: To pół - moje, Twoje - tam
Co nas łączyło, znów o jedno mniej
Jak pół dywanu to i tapczan też!
Lecz zanim utnę, zastanówmy się
Co warte pół tapczanu? Nie? To nie!
Jak sobie życzysz! Skoro tak
To teraz dawaj tutaj psa!
W tę stronę, albo raczej zaznacz kreskę wzdłuż
I bądź tak dobra, powiedz mu
Żeby nie merdał twoim pół
Spójrz, jak spokojnie stoi moje. Dawaj nóż!
I, oczywiście, dowiedziałem się
Że pies to człowiek, a ja - zgoła nie
Jak się skończyło - chyba każdy wie
Pies został cały... I my z sobą też!
Małgośka, Małgośka, oj, Małgośka, Małgośka!
Cada perro tiene dos extremos
Así que lo dividiremos por la mitad
Yo tomaré la parte de atrás, tú tomarás la parte de adelante
O si lo prefieres puedes elegir tu parte
Esto será mío, toma el resto
Lo cortaré a la mitad, así que ¡adiós!
Que cada uno tenga su mitad de lo que tiene
Lo que nos unía ya se fue, así que
Es apropiado dividir todo por la mitad
Pero antes de cortarlo, pensemos en ello
¿Cuánto vale media alfombra? ¿No? ¡No!
Cortaremos transversalmente o longitudinalmente
Incluso en diagonal, ¡hazlo!
Afortunadamente todo está bien dividido en dos
Está bien, es un desperdicio de palabras
Un patrón históricamente probado
Solomonowe: Esta mitad es mía, la tuya está ahí
Lo que nos une, una cosa menos otra vez
Si hay media alfombra, ¡también hay un sofá!
Pero antes de cortarlo, pensemos en ello
¿Cuánto vale medio sofá? ¿No? ¡No!
¡Como quieras! Si es así
¡Ahora trae el perro aquí!
De esta manera, o mejor dicho, dibuja una línea a lo largo
Y ten la amabilidad de decírselo
Para que no mueva las piernas
Mira qué tranquilo está el mío. ¡Dame el cuchillo!
Y, por supuesto, me enteré
Que un perro es un ser humano y yo no lo soy en absoluto
Cómo terminó: supongo que todo el mundo lo sabe
El perro salió ileso... ¡Y nosotros también!
¡Małgośka, Małgośka, oh, Małgośka, Małgośka!
Escrita por: Tomasz Bielski