W moich myślach Consuelo
Zagubiony na pustyni nie miał już
żadnej nadziei na ratunek
Dniem towarzyszyło mu słońce, nocą, gwiazdy
Consuela to było imię jego dziewczyny
Już na wieki w morzu piasku zagubiony
Patrzę w niebo, które zamknąć można w dłoni
I o Tobie ciągle myślę, Consuelo
Razem z morzem, które wyschło, ale żyło
Razem z sercem, co dla Ciebie zawsze biło
Żegnam Ciebie w moich myślach, Consuelo
Piach zasypie nasze ślady
Consuelo
Wiatr poniesie nasze słowa
Tam, gdzie nie był nikt
Tylko myśli nasze się spotkają gdzieś
Pośród piasków niedostępnych wydm
Kiedy znów nadejdzie świt
Zagubiony w morzu zasp
Nie odnajdzie nas już nikt
Nie odnajdzie nas
Ale myśli nasze się spotkają gdzieś
Pośród piasków niedostępnych wydm
Razem z wiatrem, który ucichł ponad ziemią
Z marzeniami, które teraz nic nie zmienią
Żegnam Ciebie w moich myślach, Consuelo
Kiedy znów nadejdzie świt
Zagubiony w morzu zasp
Nie odnajdzie nas już nikt
Nie odnajdzie nas
Ale myśli nasze się spotkają gdzieś
Pośród piasków niedostępnych wydm
Nasze drogi, nasze losy się nie zmienią
Już nas morza i pustynie nie rozdzielą
Żegnam Ciebie w moich myślach, Consuelo
En mis pensamientos, Consuelo
Perdido en el desierto ya no tenía
ninguna esperanza de rescate
El día lo acompañaba el sol, de noche, las estrellas
Consuelo era el nombre de su chica
Ya por siempre en el mar de arena perdido
Miro al cielo, que se puede cerrar en la mano
Y de ti sigo pensando, Consuelo
Junto al mar, que se secó, pero vivió
Junto al corazón, que por ti siempre latió
Te despido en mis pensamientos, Consuelo
La arena cubrirá nuestras huellas
Consuelo
El viento llevará nuestras palabras
Allá donde nadie ha estado
Solo nuestros pensamientos se encontrarán en algún lugar
Entre las arenas inaccesibles de las dunas
Cuando llegue de nuevo el amanecer
Perdido en el mar de montículos de arena
Nadie nos encontrará ya
Nadie nos encontrará
Pero nuestros pensamientos se encontrarán en algún lugar
Entre las arenas inaccesibles de las dunas
Junto al viento, que se ha callado sobre la tierra
Con los sueños, que ahora nada cambiarán
Te despido en mis pensamientos, Consuelo
Cuando llegue de nuevo el amanecer
Perdido en el mar de montículos de arena
Nadie nos encontrará ya
Nadie nos encontrará
Pero nuestros pensamientos se encontrarán en algún lugar
Entre las arenas inaccesibles de las dunas
Nuestros caminos, nuestros destinos no cambiarán
Ya los mares y desiertos no nos separarán
Te despido en mis pensamientos, Consuelo
Escrita por: Krzysztof Dzikowski