Thy Fleeing Time
Eheu fugaces, Postume, Postume,
labuntur anni nec pietas moram
rugis er instanti senectae
adferet indomitarque morti;
non, si trecenis, quotquot eunt dies,
amice, places inlacrimabilem
Plutona tauris, qui ter amplum
Geryonen Tityonque tristi
Conpescit unda, scilicet omnibus,
quicumque terrae munere vescimur,
enaviganda, sive reges
sive inopes erimus coloni.
Frustra cruento Marte carebimus
Fractisque rauci fluctibus Hadriae,
frustra per autumnos nocentem
corporibus metuemus austrum.
Visendus ater flumine languido
Cocytos errans et Danai genus
Infame damnatusque longi
Sisyphus aeolides laboris.
Liquenda tellus et domus et placens
Uxor neque harum, quas colis, arborum
Te praeter invisas cupressos
Ulla brevem dominum sequetur.
Absumet heres Caecuba dignior
Servata centum clavibus et mero
Tinguet pavimentum superbo,
pontificium potiore cenis
Tiempo que huye
Ay, fugaces, Postumo, Postumo,
los años se deslizan sin piedad
hacia las arrugas de la vejez
y traen consigo la inexorable muerte;
no importa si vives trescientos días,
amigo, no agradarás al lloroso
Plutón con toros, quien encierra
a Gerión y Ticio en su triste prisión.
El río que contiene a todos,
todos los que nos alimentamos de la tierra,
debe ser cruzado, ya sea que seamos reyes
o pobres colonos.
En vano evitaremos la guerra sangrienta de Marte
y los rugientes mares del Adriático,
en vano temeremos el viento del sur
que daña nuestros cuerpos en otoño.
Debemos contemplar el oscuro Cocito
que fluye perezoso y la descendencia de los Danaos,
infame y condenado al largo
trabajo de Sísifo, hijo de Eolo.
Debemos dejar la tierra, el hogar y la amada
esposa, ninguna de estas queridas
plantas que cultivas te seguirá,
ni siquiera los cipreses que tanto odias.
El heredero más digno consumirá
el Caecuban guardado con cien llaves
y empapará el suelo con un vino
más valioso que el servido en banquetes pontificios.