Ai, Ela É Tão Bela
Eu cresci numa pequena aldeia, bem longe do mar,
E morava mesmo a minha beira, o amor do meu pensar,
Todo o dia, da minha janela, eu ficava a olhar,
Ela era tão pura, tão bela, eu estava a sonhar,
Mas um dia a menina, pensou, mais um para namorar,
E com muito orgulho, parou, comigo quis brincar,
Ai, ela é tão bela, ela é tão bonita, tão atrevida, eu gosto dela,
Ai, que coisa pura, da minha janela, eu fico a espera, de uma aventura,
Mas um dia acabou o tormento, e algo foi se passar,
Foi naquele precioso momento, que eu pensei te beijar,
Sem saber desse tua mania, pensava te conquistar,
O meu lado teu olhar fugia, para outro estavas a olhar,
Desde então foi la que percebi, quem eras afinal,
Para mim um amor me sorri, e o teu ficou sempre igual,
Ai, Ze is zo Mooi
Ik groeide op in een klein dorp, ver van de zee,
En vlakbij woonde de liefde, die in mijn gedachten was, zo vrij,
Elke dag, vanuit mijn raam, keek ik naar haar toe,
Ze was zo puur, zo mooi, ik was aan het dromen, zo zoet,
Maar op een dag dacht het meisje, tijd voor een vriendje, dat is fijn,
En met veel trots stopte ze, ze wilde met mij spelen, zo klein,
Ai, ze is zo mooi, ze is zo knap, zo stout, ik hou van haar,
Ai, wat een puurheid, vanuit mijn raam, wacht ik op een avontuur, zo klaar,
Maar op een dag eindigde de pijn, en er gebeurde iets,
In dat kostbare moment, dacht ik aan een kus, zo zoet,
Zonder te weten van jouw gewoontes, dacht ik je te veroveren,
Mijn blik ontweek de jouwe, naar iemand anders keek je, zo ver,
Sindsdien besefte ik, wie je eigenlijk was,
Voor mij glimlachte de liefde, en jouw gevoel bleef altijd zoals het was.