395px

Der Sänger an der Schelde

De Nieuwe Snaar

De Zanger Aan de Schelde

Ik was in mijn apenjaren toen ik Dylan tegenkwam
Toen er Sturm Und Drang mijn jongensleven kwelde
Ik brak mijn tong over die liedjes zoals 'Desolation row'
Het was een kwaal waarvan ik moeilijk herstelde
Ik vroeg mij af of er geen zanger was die met evenveel vuur
Zowat hetzelfde in mijn eigen taal vertelde
'k Moest niet lang zoeken want hij woonde geenszins aan de Cote d'Azur
Meer bepaald aan de oevers van de Schelde

En zo heb ik hem gevonden in dit regenachtig land
Tussen de torens en de grijze wolkenvelden
In een cafe met rooi gordijnen, in het straatje zonder end
Met een uitzicht op de lichtjes van de Schelde
Ik vond geen spoor van commercie of van valse romantiek
Ik vond alleen maar het tegenovergestelde
Aan die boeiende verhalen kwam er plotseling een eind
't Was toen er iemand in 't cafe nog iets bestelde

Ondertussen vloeide heel wat liter water naar de zee
En een deel daarvan passeerde langs de Schelde
En de schepen drijven rustig naar de huizen van plezier
Naar de havenkroeg waarover hij vertelde
En dat is heel wat interessanter dan een veertiendaags verblijf
Op de Ramblas of de Elyzeese Velden
En nu ik hier toch sta te zingen kan ik het wel even kwijt:
Weet u wie mij vorige donderdag nog belde?

Der Sänger an der Schelde

Ich war in meinen wilden Jahren, als ich Dylan traf
Als Sturm und Drang mein Jungenleben quälte
Ich brach mir die Zunge an diesen Liedern wie 'Desolation Row'
Es war eine Plage, von der ich schwer genas
Ich fragte mich, ob es keinen Sänger gab, der mit ebenso viel Feuer
Etwa dasselbe in meiner eigenen Sprache erzählte
Ich musste nicht lange suchen, denn er wohnte keineswegs an der Côte d'Azur
Genauer gesagt, an den Ufern der Schelde

Und so fand ich ihn in diesem regnerischen Land
Zwischen den Türmen und den grauen Wolkenfeldern
In einem Café mit roten Vorhängen, in der Gasse ohne Ende
Mit Blick auf die Lichter der Schelde
Ich fand keine Spur von Kommerz oder falscher Romantik
Ich fand nur das Gegenteil
Plötzlich kam ein Ende zu diesen fesselnden Geschichten
Als jemand im Café noch etwas bestellte

Inzwischen floss so manches Liter Wasser ins Meer
Und ein Teil davon strömte an der Schelde vorbei
Und die Schiffe treiben ruhig zu den Lusthäusern
Zur Hafenbar, von der er erzählte
Und das ist viel interessanter als ein zweiwöchiger Aufenthalt
Auf den Ramblas oder den Champs-Élysées
Und jetzt, wo ich hier stehe und singe, kann ich es mal loswerden:
Wissen Sie, wer mich letzten Donnerstag noch anrief?