De Zanger Aan de Schelde
Ik was in mijn apenjaren toen ik Dylan tegenkwam
Toen er Sturm Und Drang mijn jongensleven kwelde
Ik brak mijn tong over die liedjes zoals 'Desolation row'
Het was een kwaal waarvan ik moeilijk herstelde
Ik vroeg mij af of er geen zanger was die met evenveel vuur
Zowat hetzelfde in mijn eigen taal vertelde
'k Moest niet lang zoeken want hij woonde geenszins aan de Cote d'Azur
Meer bepaald aan de oevers van de Schelde
En zo heb ik hem gevonden in dit regenachtig land
Tussen de torens en de grijze wolkenvelden
In een cafe met rooi gordijnen, in het straatje zonder end
Met een uitzicht op de lichtjes van de Schelde
Ik vond geen spoor van commercie of van valse romantiek
Ik vond alleen maar het tegenovergestelde
Aan die boeiende verhalen kwam er plotseling een eind
't Was toen er iemand in 't cafe nog iets bestelde
Ondertussen vloeide heel wat liter water naar de zee
En een deel daarvan passeerde langs de Schelde
En de schepen drijven rustig naar de huizen van plezier
Naar de havenkroeg waarover hij vertelde
En dat is heel wat interessanter dan een veertiendaags verblijf
Op de Ramblas of de Elyzeese Velden
En nu ik hier toch sta te zingen kan ik het wel even kwijt:
Weet u wie mij vorige donderdag nog belde?
El Cantante en el Escalda
Estaba en mis años mozos cuando me encontré con Dylan
Cuando la tormenta y la pasión atormentaban mi juventud
Me trababa con esas canciones como 'Desolation row'
Era una dolencia de la que difícilmente me recuperaba
Me preguntaba si había algún cantante que con la misma pasión
Contara algo similar en mi propio idioma
No tuve que buscar mucho porque no vivía en la Costa Azul
Más bien en las orillas del Escalda
Y así lo encontré en esta tierra lluviosa
Entre las torres y los grises campos de nubes
En un café con cortinas rojas, en la calle sin fin
Con vista a las luces del Escalda
No encontré rastro de comercio o falsa romanticismo
Solo encontré lo contrario
A esas historias fascinantes, de repente se les puso fin
Cuando alguien en el café pidió algo más
Mientras tanto, mucha agua literaria fluía hacia el mar
Y parte de ella pasaba por el Escalda
Y los barcos flotan tranquilamente hacia las casas de placer
Hacia el bar del puerto del que él hablaba
Y eso es mucho más interesante que una estancia de dos semanas
En las Ramblas o los Campos Elíseos
Y ahora que estoy aquí cantando, puedo decirlo:
¿Sabe quién me llamó el jueves pasado?