Willem Vermandere
Mensen het is toch 't ien en et andere
zet junder nere en ziet da'j't verstaat
want 'k ga j' gaan vertellen van Willem Vermandere
Dien bard die al 40 jaar op 't podium staat
Hij was juste geboren en lag nog in zijn wiege
En zijn vader stak daar direct een klarinet in zijn mond
en die kleine die blies daar een schoon melodietje
en zijn moeder viel van 't verschieten op de grond
Hij liep al rap mee met d'harmonie in de stroaten
die kleine pagadder, 't was leutig om zien
Hij blies al maar deure, hij kon het nie loaten
Hij kwam maar met moeite tot d'andren hun knien
Op school moest hij grieks en latijn gaan studeren
maar dat interesseerde dat ventje niet vele
Hij tekende liever peetjes en peerden
hij had liever een gitaar om een liedje te spelen
Hij trok naar de stad om daar verder te leer'n
Over God en zijn engelen en wat weet ik nog meer
Maar hij zei toen verdomme zoiets kunt ge nie studeren
En hij kroop op zijn kar en is naar hus weergekeerd.
Hij rijmde hij liever over de dagelijkse dingen
en hij heeft gelijk ne zot postuurkes geboetseerd
Hij wou tekenen en boetseren en vertellen en zingen
En hij werd toen beroemd dankzij Blanche en zijn peerd
(Ju djuk)
En hij kwam op de radjoo en op den teevee
Dien bard met dien board ja da was iets specioal
Moar sommigsten vonden hem ne roare kadee
want ze verstonden zij niks van zijn wonderlijke toal
Ach, ik ben wie da'k ben, sprak Willem Vermandere
ne rijmelaar ne verteller een simpele ziel
ik zing in 't Westvloams en ik en zal nie veranderen
Ik moak ik moar vooizekes, dat is mijne stiel
Hij schreef duzenden liedjes en hij wil er nog mere
want hij is 65 maar nog niet met pensioen
In Veurne spreken ze hem aan met 'menere'
Maar al diene zever vindt hij niet vandoen
Ja Willem Vermandere is nog niet aan zijn ende
hij blijft ons verbazen, ik zeg u 't is waar
ge moet zelf maar gaan kijken als hij speelt met zijn bende
want hij speelt nu, verschiet niet, op elektrische gitaar
Uitvoerder: Patrick Riguelle en Paul Poelmans
Tekst: Fritz Vandenheuvel
Origineel: Piere de beeste (Willem Vermandere)
Willem Vermandere
Gente, es solo una cosa u otra
siéntense y vean si entienden
porque les voy a hablar de Willem Vermandere
ese bardo que lleva 40 años en el escenario
Acababa de nacer y aún estaba en su cuna
y su padre le metió directamente una clarinete en la boca
y el pequeño sopló una bonita melodía
y su madre se desmayó de la sorpresa en el suelo
Pronto se unió a la banda en las calles
ese pequeño diablillo, era divertido de ver
Soplaba sin parar, no podía evitarlo
A duras penas llegaba a las rodillas de los demás
En la escuela tenía que estudiar griego y latín
pero a ese chico no le interesaba mucho
Prefería dibujar personas y caballos
prefería una guitarra para tocar una canción
Se fue a la ciudad para seguir aprendiendo
Sobre Dios y sus ángeles y qué sé yo más
Pero dijo entonces maldita sea, eso no se puede estudiar
Y se subió a su carro y regresó a casa
Prefería rimar sobre las cosas cotidianas
y tenía razón, creó figuras locas
Quería dibujar, esculpir, contar y cantar
Y se hizo famoso gracias a Blanche y su caballo
(Yeah)
Y apareció en la radio y en la televisión
Ese bardo con su tablero, eso era algo especial
Pero algunos lo encontraban un tipo raro
porque no entendían nada de su maravilloso lenguaje
Ah, soy quien soy, dijo Willem Vermandere
un rimador, un narrador, un alma sencilla
canto en West-Flemish y no voy a cambiar
Hago solo canciones, ese es mi oficio
Ha escrito miles de canciones y quiere escribir más
porque tiene 65 años pero no se jubila
En Veurne lo llaman 'señor'
Pero toda esa tontería no le importa
Sí, Willem Vermandere no ha llegado a su fin
nos sigue sorprendiendo, les digo que es verdad
tienen que ir a ver por ustedes mismos cuando toca con su banda
porque ahora toca, no se sorprendan, en una guitarra eléctrica
Intérprete: Patrick Riguelle y Paul Poelmans
Letra: Fritz Vandenheuvel
Original: Piere de beeste (Willem Vermandere)