Albufera Blues
Oktober zwijgt,
de eenden trekken,
de koude dreigt.
Hun halzen wijzen als grijze
pijpen
naar 't zuiden.
Ver achter de horizon
is de ZON!
Geen blauwer blauw
dan in Valencia.
Geen groener groen
dan van de Huerta.
Geen spiegel van rust
dan van 't milde meer
tussen bergen en kust
van de Albufera
bij Perello.
De vlucht verdwijnt
voor hen die blijven.
Een beeld dat pijnt.
Merels en mezen
en mussen vrezen
de winter.
En achter de horizon
is de ZON...
Naar het geluk.
De vogels naderen
met elke ruk.
Zullen ze 't halen?
Zullen ze dalen
het meer in
ver achter de horizon
in de ZON?
Waar is 't geluk.
Een keep, een korrel,
een vingerdruk.
De schoten knallen,
de vogels vallen
het meer in
ver achter de horizon
in de ZON!
Geen blauwer blauw
dan in Valencia.
Geen groener groen
dan van de Huerta.
Geen spiegel van rust
dan van 't milde meer
tussen bergen en kust
van de Albufera
bij Perello.
Blues de la Albufera
Oktober calla,
los patos se van,
el frío amenaza.
Sus cuellos apuntan como grises
tubos
hacia el sur.
Muy lejos en el horizonte
¡está el SOL!
No hay azul más azul
que en Valencia.
No hay verde más verde
que el de la Huerta.
No hay espejo de calma
como el del suave lago
entre montañas y costa
de la Albufera
en Perello.
La bandada desaparece
para aquellos que se quedan.
Una imagen que duele.
Mirlos y carboneros
y gorriones temen
el invierno.
Y detrás del horizonte
está el SOL...
En busca de la felicidad.
Los pájaros se acercan
cada vez más.
¿Lo lograrán?
¿Descenderán
al lago
muy lejos en el horizonte
en el SOL?
¿Dónde está la felicidad?
Un jilguero, un grano,
una huella dactilar.
Los disparos retumban,
los pájaros caen
al lago
muy lejos en el horizonte
en el SOL!
No hay azul más azul
que en Valencia.
No hay verde más verde
que el de la Huerta.
No hay espejo de calma
como el del suave lago
entre montañas y costa
de la Albufera
en Perello.