At Peace
You've got to find her.
Your mother ain't fit to be alone.
Her rosary beads are gone, there's only one place she'd be.
The sun is nearly up, put your jacket back on and walk down the street.
Feel the wind start to shift, cold and biting.
Just like everything that's changed.
When you do find her, take the only family that you've got back to home.
Head down, walk through the crowds and the families downtown.
You jealous bitter old man, it's just yourself you can't stand.
The man that took away your wife, coward that left you behind, you would kill them both if you could.
Head down, cigarette in hand.
Concrete, cold brick and sand to the place where she prays, where she suffers her days. Sleepless nights with the dirt when the addiction hurts.
Up to that old white oak door church.
And that's where you find her in that last pew.
You touch her cold hand, your mother is gone.
In front of her God, needle in her arm.
The family plot will be filled.
The perfect ending to a tragedy.
Put her in the cold wet ground.
Finally at peace with her husband now.
And you've lost all will.
Hours strain, but months pass alone with your gun.
Blue-collar shipyard, your days have gone.
Lost it all for the promise of a normal life.
All taken from you when you lost your wife.
So you sit in that chair, waiting for death, barrel to your head.
In Vrede
Je moet haar vinden.
Je moeder is niet in staat om alleen te zijn.
Haar rozenkrans is weg, er is maar één plek waar ze kan zijn.
De zon komt bijna op, trek je jas weer aan en loop de straat op.
Voel de wind beginnen te draaien, koud en bijtend.
Net als alles wat veranderd is.
Wanneer je haar vindt, neem dan de enige familie die je hebt mee naar huis.
Hoofd omlaag, loop door de menigte en de gezinnen in de stad.
Jaloerse, bittere oude man, het is alleen jezelf die je niet kunt uitstaan.
De man die je vrouw heeft weggenomen, de lafaard die je achterliet, je zou ze allebei doden als je kon.
Hoofd omlaag, sigaret in de hand.
Beton, koude baksteen en zand naar de plek waar ze bidt, waar ze haar dagen lijdt. Slaaploze nachten met de aarde als de verslaving pijn doet.
Naar die oude witte eiken deur van de kerk.
En daar vind je haar in die laatste bank.
Je raakt haar koude hand aan, je moeder is weg.
Voor haar God, naald in haar arm.
Het familiegraf zal gevuld worden.
Het perfecte einde van een tragedie.
Leg haar in de koude, natte grond.
Eindelijk in vrede met haar man nu.
En je hebt alle wil verloren.
Uren rekken, maar maanden gaan voorbij alleen met je wapen.
Blauwe boorden scheepswerf, je dagen zijn voorbij.
Verloren alles voor de belofte van een normaal leven.
Alles van je afgenomen toen je je vrouw verloor.
Dus zit je in die stoel, wachtend op de dood, loop van je geweer tegen je hoofd.