Iedereen Slaapt
Als iedereen slaapt, ligt hij nog wakker
Rookt wat en drinkt wat en draait in zijn bed
Hij kijkt door het raam, kijkt naar de wekker
Reist me de lift naar het dak van z'n flat
Hij ziet de Markerwaard en huivert in zijn jas
De volle Markerwaard, de zee van steen en glas
Dan ziet hij het licht van een reklame
Flakkerend rood op z'n witte gezicht
Vlucht voor de wind, denkt aan z'n kamer
Opent z'n ogen en doet ze weer dicht
Hij loopt naar de rand van een wonderlijk graf
Hij stapt eraf...
Zij loopt langs het strand, wacht op de golven
Kijkt naar het water nog roder dan bloed
De meeuw in haar hand, rood en bedorven
Hier ligt de olie, tot hier kwam de vloed
Ze ziet het grijze zand, ze ziet de rode zee
De vissen op het strand, de rode, dode zee
En an het geluid, hoog in de wolken...
Vliegtuigen kruisen en krijsen voor twee
Ze kijkt voor zich uit, wacht op de golven
Kijkt naar het water en wacht op de zee
Het is geen protest, want ze is geen heldin...
Ze loopt erin...
Een straat in een stad, een zoon en een vader
Schaduwen tussen het stille beton
De regen is zwart, niets valt te vragen
Was hier dan vroeger geen tuin, geen gazon?
Was hier dan een fontein?
De zoon staat stil en zucht
Hij ziet hier geen fontein
Hij hapt naar lege lucht
En nu loopt hij los achter de vader
De vader kijkt om naar z'n levenloos kind...
De pijn in z'n borst, pijn van de aarde
Mensen te laat in een leeg labyrint...
Het maakt niet meer uit welke richting ze gaan...
Ze gaan eraan...
Todos duermen
Cuando todos duermen, él sigue despierto
Fuma algo, bebe algo y da vueltas en su cama
Mira por la ventana, mira el reloj
Sube en el ascensor hasta el techo de su apartamento
Ve el Markerwaard y tiembla en su abrigo
El Markerwaard completo, el mar de piedra y vidrio
Luego ve la luz de un anuncio
Parpadeando en su rostro blanco
Huye del viento, piensa en su habitación
Abre los ojos y los vuelve a cerrar
Caminando hacia el borde de una tumba extraña
Da un paso hacia adelante...
Ella camina por la playa, esperando las olas
Observa el agua aún más roja que la sangre
La gaviota en su mano, roja y podrida
Aquí yace el petróleo, hasta aquí llegó la marea
Ve la arena gris, ve el mar rojo
Los peces en la playa, el mar rojo y muerto
Y el sonido, alto en las nubes...
Aviones cruzan y chillan por dos
Mira hacia adelante, esperando las olas
Observa el agua y espera el mar
No es una protesta, porque no es una heroína...
Ella se sumerge...
Una calle en una ciudad, un hijo y un padre
Sombras entre el silencioso concreto
La lluvia es negra, no hay nada que preguntar
¿No había aquí antes un jardín, un césped?
¿Había aquí una fuente?
El hijo se detiene y suspira
No ve ninguna fuente aquí
Intenta atrapar el aire vacío
Y ahora sigue al padre sin rumbo
El padre mira hacia atrás a su hijo sin vida...
El dolor en su pecho, dolor de la tierra
Personas demasiado tarde en un laberinto vacío...
Ya no importa en qué dirección vayan...
Están perdidos...