1001 Zasto
(ft. shorty)
Prva strofa: (demonio)
Zašto pitanje zvuèi prosto?
Hiljadu i jedno ''zašto'' za sto posto
Rešavanja problema.
Zašto uvek prisutna je dilema?
Zašto tu sam, a kao da me nema?
Zašto ovo prièam? za gde se spremam?
Pitanje je konstanta bez granica i stega.
Zašto tražim putanje za pobeæi iz svega
Što smatram suvišnim?
Zašto èovek mora da se oseæa važnim,
Boljim od drugih? što imam, to i nudim.
Zašto po hiljaditi put se èudim
I gledam, ali ne raspoznajem?
Zašto trudim se, ali ne doznajem?
Zašto posle par koraka uvek padnem?
Zašto misli imaju taj svojevrsni tok?
Da li je moguæe da je ovim ljudima prošao trajanja rok?
Zašto pravimo probleme? da li premalo je kajanja,
Ili sam ja taj koji nogama za zemlju ne prijanja?
Zašto ne uklapam se? u èemu je problem?
Reèi kao da ne dopiru. da li sam nem, ili me ne žele èuti?
Zašto svi, nekako, previše smo kruti,
Puni lažnih morala, krivih ideala?
Svima hvala koji trude se da rasude.
Zašto prihvate te tek kad te ne bude?
Zašto živimo, pravimo jebene zablude?
Kuda i zbog èega? zašto nas vode?
Zašto bolje nam je ovde?
Zašto nije bolje tamo?
Trudim se da doznam zašto,
Ali sve mi je jebeno strano....
Refren:
Hiljadu i jedno ''zašto'',
Da li odgovor æe doæi?
Ako ne mogu sam dilemu da razrešim,
Hoæe li neko pomoæi...?
Druga strofa: (shorty)
Ja sam iz belog grada, betonskih solitera,
Iz zgrada starih, oronulih fasada, ulica sivih.
U ovoj prljavoj igri živi da se preživi.
Uvek, po svima, samo drugi su krivi.
Pitam se: zašto svima na ovom malom svetu postalo je tesno?
Naše je mesto tu gde su ratovi èesto,
Gde ljudi bez svesti u ponor srljaju svesno.
Pogled u desno. nemoj me gledati besno sad, da te ne bih tresn'o!
Pitaš se zašto sam takav? zašto je takva traka poslednja?
Jer nisi dosledan i ništa poseban, a veæ se pravis pametan,
Gledaš me preko ramena i ruku pomirenja neæeš da primiš.
Kažeš: ''život je biznis gde svi su isti - materijalisti.''
Glasovi razni puniæe ti glavu, a ti je prazni.
E moj roðeni, voljeni rode, ove me note vode žednog preko vode.
Umesto da se držimo zajedno i tako trajemo,
Idemo rekla-kazala, jedni na druge lajemo,
Lažima važnosti dajemo, tonemo, stajemo...
A kad se bude otišlo u kurac! e moj buraz,
Da bi ostao u igri moraš fazon da furaš
I da se guraš sa jaèim
Po svaku cenu, na svaki moguæi naèin,
Svu moguæu energiju da zraèis,
Da znaš koliko znaèis!
Refren:
Hiljadu i jedno ''zašto'',
Da li odgovor æe doæi?
Ako ne mogu sam dilemu da razrešim,
Hoæe li neko pomoæi...?
Treæa strofa: (demonio)
Zašto samo pitanja, rešenja niotkuda?
Sve same stranputice, lica budna
Koja žele èuti, po koju popiti,
Dušu otvoriti, o problemu zboriti.
I opet sve se vrati na poèetak,
Nikakav pomak, surova realnost,
Odgovor pretežak da se izgovori,
Pa pitam se: zašto onda živeti?
Zašto se moliti? za koga stvarati?
Kome se nadati? u šta verovati
Kada ljudi ne prihvataju istine?
Laži im više pašu. neki napune èašu
I rešenja u njoj traže,
Drugi navuèeni na drogu stvarnost zaobilaze,
Sve neka kriva rešenja nalaze.
Zašto onda, pitam se, zašto mi je stalo?
Zašto meni to izgleda bitno? da li vama nije ni malo?
Zašto zarad poštovanja èovek mora biti zao?
Zašto od kad krenuo sam nisam stao?
Šta je to što me vodi ka mentalnoj slobodi?
Otvoren um, snimak perfektan, ne postoji šum.
Pesma nije bum, nije za u diskoteku.
Slušana u svakom šteku, na diskmenu, plejeru ili deku,
Na sluškama najbolje, tu sve se èuje.
Zašto onda sve drugaèije se psuje?
Zašto glave od loših uticaja otupe?
Zašto pokušavaju da sve vredno potkupe,
Sebi prilagode, za kavgu samo traže povode?
Misle da druge æe da povrede,
Uvek ispadne da sebi naude.
Ali nisu svesni, verovatno, previše frustrirani, besni,
U svojoj roðenoj koži previše tesni.
Fitilj je tu, šibicu kresni
Za još hiljadu i jedno ''zašto''.
Koga briga šta æe se desiti,
Ti rokaj bato...
1001 Razones
(ft. shorty)
Primer verso: (demonio)
¿Por qué la pregunta suena tan simple?
Mil y una 'por qué' al cien por ciento
Resolviendo problemas.
¿Por qué siempre está presente el dilema?
¿Por qué estoy aquí, como si no existiera?
¿Por qué cuento esto? ¿para dónde me preparo?
La pregunta es una constante sin límites ni restricciones.
¿Por qué busco caminos para escapar de todo
Lo que considero superfluo?
¿Por qué el hombre tiene que sentirse importante,
Mejor que los demás? lo que tengo, eso ofrezco.
¿Por qué por milésima vez me sorprendo
Y miro, pero no reconozco?
¿Por qué me esfuerzo, pero no descubro?
¿Por qué después de unos pasos siempre caigo?
¿Por qué los pensamientos tienen ese flujo peculiar?
¿Es posible que a estas personas se les haya acabado el tiempo?
¿Por qué creamos problemas? ¿es que hay poco arrepentimiento,
O soy yo el que no se apega a la tierra con los pies?
¿Por qué no encajo? ¿cuál es el problema?
Las palabras parecen no llegar. ¿soy mudo o no quieren escucharme?
¿Por qué todos, de alguna manera, somos demasiado duros,
Llenos de falsos moralismos, ideales equivocados?
Gracias a todos los que se esfuerzan por discernir.
¿Por qué te aceptan solo cuando ya no estás?
¿Por qué vivimos, creamos malditas ilusiones?
¿A dónde y por qué? ¿por qué nos guían?
¿Por qué estamos mejor aquí?
¿Por qué no es mejor allá?
Intento descubrir por qué,
Pero todo me resulta jodidamente extraño....
Estribillo:
Mil y un 'por qué',
¿llegará la respuesta?
Si no puedo resolver la duda por mi cuenta,
¿alguien ayudará...?
Segundo verso: (shorty)
Soy de la ciudad blanca, de los edificios de concreto,
De edificios antiguos, fachadas desgastadas, calles grises.
En este juego sucio se vive para sobrevivir.
Siempre, según todos, solo los demás tienen la culpa.
Me pregunto: ¿por qué a todos en este pequeño mundo les resulta estrecho?
Nuestro lugar es donde las guerras son frecuentes,
Donde las personas sin conciencia se precipitan conscientemente al abismo.
Mira a la derecha. no me mires enojado ahora, no vaya a golpearte!
¿Te preguntas por qué soy así? ¿por qué es tan triste la última cinta?
Porque no eres coherente y no eres especial, pero te haces el inteligente,
Me miras por encima del hombro y no aceptas la mano de reconciliación.
Dices: 'la vida es un negocio donde todos son iguales - materialistas.'
Voces diversas llenarán tu cabeza, y tú la tienes vacía.
Oh mi nacido, amado nacido, estas notas me llevan sediento sobre el agua.
En lugar de mantenernos juntos y durar así,
Vamos con chismes, ladrándonos unos a otros,
Dándole importancia a mentiras, hundiéndonos, deteniéndonos...
Y cuando todo se vaya al carajo! oh hermano,
Para seguir en el juego debes mantener la onda
Y competir con los más fuertes
A toda costa, de todas las formas posibles,
Irradiar toda la energía posible,
¡Saber cuánto vales!
Estribillo:
Mil y un 'por qué',
¿llegará la respuesta?
Si no puedo resolver la duda por mi cuenta,
¿alguien ayudará...?
Tercer verso: (demonio)
¿Por qué solo preguntas, soluciones de la nada?
Todo son callejones sin salida, rostros despiertos
Que quieren escuchar, tomar algo,
Abrir el alma, hablar del problema.
Y todo vuelve al principio,
Sin avance, cruda realidad,
Una respuesta demasiado pesada para pronunciar,
Entonces me pregunto: ¿por qué vivir entonces?
¿Por qué rezar? ¿para quién crear?
¿En quién esperar? ¿en qué creer
Cuando la gente no acepta la verdad?
Prefieren las mentiras. algunos llenan un vaso
Y buscan soluciones en él,
Otros enganchados a la droga evitan la realidad,
Encuentran soluciones equivocadas.
Entonces, me pregunto, ¿por qué me importa?
¿Por qué me parece importante? ¿a ustedes no les importa en absoluto?
¿Por qué para ser respetado el hombre debe ser malo?
¿Por qué desde que empecé no he parado?
¿Qué es lo que me lleva hacia la libertad mental?
Mente abierta, grabación perfecta, no hay ruido.
La canción no es explosiva, no es para la discoteca.
Escuchada en todos lados, en el menú, en el reproductor o en la cama,
En los auriculares es mejor, allí todo se escucha.
¿Por qué entonces todo se maldecía de manera diferente?
¿Por qué las mentes se embotan por malas influencias?
¿Por qué intentan socavar todo lo valioso,
Adaptarse a sí mismos, buscar pretextos para pelear?
Piensan que van a herir a otros,
Siempre termina que se hacen daño a sí mismos.
Pero probablemente no son conscientes, están demasiado frustrados, enojados,
Demasiado apretados en su propia piel.
La mecha está ahí, enciende el fósforo
Para otros mil y un 'por qué'.
A quién le importa lo que suceda,
Sigue adelante hermano...