O Guerreiro
Me lembro, foi ali que desmunhequei
Na hora, confesso, quase chorei
Senhor, tu que criastes o firmamento
Somente nas mãos de um jumento
Eu vi a Estrela Polar
Raiar
Guerreiro que me deflorou no banheiro
Tornou-me um veado campeiro
Vendo a madeira entrar
Ali, pegava pau, pegava rolada
Eu tinha um vigia que me enrabava
Mas logo volveu a Cruzeiro del Sur
Queria rever de novo a minha alegria
Queria voltar prá minha pradaria
Rever novamente a Estrela do Sul
Me lembro, foi ali que desmunhequei
Porque num quiabo eu escorreguei
Senhor, Tu que me revelastes um sentimento
Por meio de um grande instrumento
Fez a noite mais cedo chegar
Raiar
Luneta que aponta sempre pro norte
Me fez ver de perto a morte
Ver o astro do Canadá
Ali, enchergava longe com alegria
Gemendo e miando na minha agonia
Via o que ninguém pode mais avistar
O astro que só se vê do hemisfério Norte
Com a poderosa luneta de morte
Eu via a distante Estrela Polar
El Guerrero
Me acuerdo, fue ahí donde me debilite
En ese momento, confieso, casi lloré
Señor, Tú que creaste el firmamento
Solo en las manos de un burro
Vi la Estrella Polar
Amanecer
Guerrero que me desvirgó en el baño
Me convirtió en un marica campero
Viendo la madera entrar
Ahí, agarraba palo, agarraba rodada
Tenía un vigía que me enculaba
Pero pronto volvió a la Cruz del Sur
Quería volver a ver mi alegría
Quería regresar a mi pradera
Ver de nuevo la Estrella del Sur
Me acuerdo, fue ahí donde me debilite
Porque resbalé en un quiabo
Señor, Tú que me revelaste un sentimiento
A través de un gran instrumento
Hizo que la noche llegara más temprano
Amanecer
Luneta que siempre apunta al norte
Me hizo ver de cerca la muerte
Ver la estrella de Canadá
Ahí, veía lejos con alegría
Gimiendo y maullando en mi agonía
Veía lo que nadie más puede ver
La estrella que solo se ve desde el hemisferio Norte
Con la poderosa luneta de muerte
Veía la lejana Estrella Polar