O Que Sobrou da Mouraria
Eu nasci na Mouraria
Num prédio que resistia
Ao progresso que o venceu
Um dia, tanto gingou
Por fim, não se aguentou
E de saudades morreu
Pequeno prédio gingão
Donde via a procissão
Espalhar fé, pelo caminho
E toda a gente sentia
Que as ruas da Mouraria
Cheiravam a rosmaninho
Naquela casinha morou a Severa no tempo passado
E o alegrete, fidalgo que era vizinho do fado
Mas em cada esquina um resto de outrora, a vida deixou
E na capelinha mora uma senhora que não se mudou
Eram ruas estreitinhas
Grinaldas e janelinhas
Á beirinha do telhado
E a tal Rua dos Canos
Era a Rua dos Enganos
Morava ali o pecado
Quando abria o vinho novo
Esse champanhe do povo
Que barulho e alegria
Havia ramos de louro
A anunciar o tesouro
P'las tascas da Mouraria
Lo que quedó de la Mouraria
Nací en la Mouraria
En un edificio que resistía
Al progreso que lo venció
Un día, tanto se pavoneó
Al final, no resistió
Y de nostalgia murió
Pequeño edificio presumido
Desde donde veía la procesión
Difundir fe por el camino
Y todos sentían
Que las calles de la Mouraria
Olian a romero
En esa casita vivió Severa en tiempos pasados
Y el alegrete, caballero que era vecino del fado
Pero en cada esquina un vestigio del pasado, la vida dejó
Y en la capillita vive una señora que no se mudó
Eran calles estrechas
Guirnaldas y ventanitas
Al borde del tejado
Y la calle de los Canos
Era la calle de los Engaños
Ahí vivía el pecado
Cuando se abría el vino nuevo
Ese champán del pueblo
Qué ruido y alegría
Había ramos de laurel
Anunciando el tesoro
Por las tabernas de la Mouraria