A Symphonic Tragedy
Hushed is the realm where in repose I lay
A slumber that dances between night and day
Here where our dreams prolong, we've come to rest
Will you abide or is this goodbye?
A symphonic tragedy rains down on me, on the abyss of life
Don’t let go but embrace the climb
Without you our end is nigh
Gowned and enshrouded in silence I lay
While soft hands dance on my body’s display
When I awake, with wounds adorned, will you embrace me or leave me scorned?
Through gales wild and trials fierce we've roamed unforgiving years as one (defying the storm)
Heal me, reveal me to bathe in the first light of dawn
A symphonic tragedy rains down on me, on the abyss of life
Don’t let go but embrace the climb
Without you our end is nigh
Take the leap and descend to unknown, barren lands
Go forward, tread onwards, outrun the calling curse
Dismantle yesteryears, leave the crown, face the tears
A vessel eroded, blood and bone, earth and stone
Who am I but a soul in the shadow domain?
Washed and reborn, my past life forlorn, afraid of what awaits
Abandon the night and arise to a day without end (where dreams ascend)
My dear kindred soul, breathe the light and resound, my dear voice
A symphonic tragedy rains down on me, on the abyss of life
Don’t let go but embrace the climb
Would you wither and die, so would I
Without you our end is nigh
Een Symfonische Tragedie
Stil is het rijk waar ik in rust lig
Een sluimer die danst tussen nacht en dag
Hier waar onze dromen voortduren, zijn we tot rust gekomen
Zal je blijven of is dit afscheid?
Een symfonische tragedie valt op me neer, op de afgrond van het leven
Laat niet los, maar omarm de klim
Zonder jou is ons einde nabij
Gekleed en omhuld in stilte lig ik daar
Terwijl zachte handen dansen op mijn lichaam
Wanneer ik ontwaak, met wonden versierd, zal je me omarmen of me verachten?
Door woeste winden en heftige beproevingen hebben we onvergeeflijke jaren als één doorstaan (de storm trotserend)
Heil me, onthul me om te baden in het eerste licht van de dageraad
Een symfonische tragedie valt op me neer, op de afgrond van het leven
Laat niet los, maar omarm de klim
Zonder jou is ons einde nabij
Neem de sprong en daal af naar onbekende, onvruchtbare landen
Ga vooruit, zet door, ren weg van de roepende vloek
Dismantleer de jaren van weleer, laat de kroon achter, onder ogen zien de tranen
Een vaartuig geërodeerd, bloed en bot, aarde en steen
Wie ben ik anders dan een ziel in het schaduwgebied?
Gewassen en herboren, mijn vorige leven verloren, bang voor wat komen gaat
Verlaat de nacht en sta op voor een dag zonder einde (waar dromen stijgen)
Mijn dierbare verwante ziel, adem het licht in en weerklink, mijn lieve stem
Een symfonische tragedie valt op me neer, op de afgrond van het leven
Laat niet los, maar omarm de klim
Zou jij verwelken en sterven, zo zou ik ook
Zonder jou is ons einde nabij
Escrita por: Dianne Van Giersbergen