Das Ist Berlin
Die Stadt Berlin hat mancher schon besungen,
Der längst heute liegt tief unter grünem Gras.
Für uns sind das bloß noch Erinnerungen,
Als ob uns Muttern was aus Märchen las.
Der eine liebt sie, andre wieder lästern.
Manches verging, was einstmals Staub gemacht.
Doch manches ist noch heute so, wie gestern.
Das ist Berlin, wie's weint, und wie es lacht.
Berlin, Berlin, Du bist ein heisses Pflaster,
Wer Dich nicht kennt, verbrüht sich leicht den Fuß.
Wo die Moral wohnt, wohnt auch gleich das Laster
Und der Verriss blüht neben süssem Schmuß.
Berlin, Berlin, hier lebt der Mensch gefährlich,
und rutscht er aus, dann dreht sich keiner um.
Doch haut er hin - dann ist der Beifall ehrlich.
Berlin, Berlin, Du bist mein Publikum.
Berlin, Berlin, wenn deine Blumen spriessen
Da draussen in der Laubenkolonie,
Sieht man Dich stehn und fleissig sie begiessen
Das Rosmarien und auch den Sellerie.
Fühlt Muttern ihre Lebenszeit verfliessen,
Im Testament wird schnell noch angebracht:
?Vergesst mir bloß nicht, Vatern zu begießen? - -
Das ist Berlin, wie's weint, und wie es lacht.
Das ist Berlin, wie's weint, und wie es lacht.
Dit is Berlijn
De stad Berlijn is door velen bezongen,
Die nu al lang onder groen gras ligt.
Voor ons zijn het slechts herinneringen,
Alsof moeders ons voorlas uit een sprookje.
De een houdt van haar, de ander roddelt weer.
Veel is vergaan, wat ooit stof maakte.
Maar sommige dingen zijn nog steeds zoals gisteren.
Dit is Berlijn, zoals het huilt, en zoals het lacht.
Berlijn, Berlijn, je bent een heet asfalt,
Wie jou niet kent, brandt snel zijn voet.
Waar de moraal woont, woont ook het kwaad
En de kritiek bloeit naast zoete praat.
Berlijn, Berlijn, hier leeft de mens gevaarlijk,
En als hij valt, draait niemand zich om.
Maar als hij valt - dan is het applaus oprecht.
Berlijn, Berlijn, je bent mijn publiek.
Berlijn, Berlijn, als jouw bloemen bloeien
Buiten in de tuinen van de kolonies,
Zie je je staan en ijverig ze begieten
De rozemarijn en ook de selderij.
Voelt moeder haar levens tijd verstrijken,
In het testament wordt snel nog vermeld:
'Vergeet me niet, vaders te begieten' - -
Dit is Berlijn, zoals het huilt, en zoals het lacht.
Dit is Berlijn, zoals het huilt, en zoals het lacht.