De Elastiekjesman
Soms zit ik urenlang te spelen
Met elastiekjes in mijn hand
Dan laat ik mijn gedachten zweven
Componeer ik mijn verstand
In een driehoek of een kruis
Mathematisch paar abuis
En waarom ij wet het niet
Mijn hoofd likt soms wel een vergiet
Ik kom haast niet meer buiten de deur
Want wat daar allemaal gebeurd
Dat maakt ziek en zo verward
Buiten zijn ze bikkelhard
Kwakzalvers leuren met recepten
Voor een levenslang geluk
Daar tegenover slaan profeten
Meteen diezelfde droom weer stuk
Het is een doolhof zonder eind
Want ieder uitgang is maar schijn
Ook al staat het licht op groen
Men rijdt de hakken van je schoen
Dus zeg me waarheen moet ik gaan
Ik heb geen been om op te staan
Ik heb de ramen dichtgeplakt
Met al de kranten die ik had
Ons spel mist iedere overtuiging
De uitkomst staat bij voorbaat vast
Je rolt vanzelf naar één richting
In één grote flipperkast
Je stoot je telkens bont en blauw
Ofwel sta je in de kou
Op een verlaten feestterrein
Niemand weet waar hij moet zijn
Je raakt steeds verder van huis
En wie brengt ons samen thuis
We dwalen af van ons verhaal
In een wereld van kabaal
Dus laat me nu het spel maar spelen
Met elastiekjes in mijn hand
En rustig alles overwegen
In dit zojuist gesponnen vierkant
Want je bereikt geen horizon
En er is niks nieuws onder de zon
Alles is jagen naar de wind
Zal prediken mijn vriend
En verdomd hij had gelijk
Alles keert en heeft zijn tijd
Ik weet soms duidelijk niet waarheen
Maar laat me in godsnaam niet alleen.
Del hombre de las ligas elásticas
A veces paso horas jugando
Con ligas elásticas en mi mano
Dejo que mis pensamientos vuelen
Compongo mi mente
En un triángulo o una cruz
Un par matemático equivocado
Y por qué yo lo sé
Mi cabeza a veces parece un colador
Casi no salgo de casa
Porque lo que sucede allí
Me enferma y confunde
Afuera son implacables
Charlatanes venden recetas
Para una felicidad eterna
Mientras los profetas destrozan
Inmediatamente ese mismo sueño
Es un laberinto sin fin
Porque cada salida es solo una ilusión
Aunque el semáforo esté en verde
Te pisan los talones
Así que dime a dónde debo ir
No tengo pie en qué pararme
He sellado las ventanas
Con todos los periódicos que tenía
Nuestro juego carece de convicción
El resultado está predeterminado
Te desplazas automáticamente en una dirección
En una gran máquina de pinball
Te golpeas una y otra vez
O te quedas afuera en el frío
En un terreno de fiesta abandonado
Nadie sabe dónde debe estar
Nos alejamos cada vez más de casa
Y quién nos llevará de vuelta juntos
Nos desviamos de nuestra historia
En un mundo de ruido
Así que déjame jugar el juego
Con ligas elásticas en mi mano
Y considerar todo tranquilamente
En este cuadrado recién tejido
Porque no alcanzas el horizonte
Y no hay nada nuevo bajo el sol
Todo es perseguir el viento
Predicaré, amigo mío
Y maldita sea, tenía razón
Todo vuelve y tiene su tiempo
A veces claramente no sé a dónde ir
Pero por favor, no me dejes solo.