Obstakelman
In valse gebogen spiegels
daarin herken ik mij zelf terug
hoewel een perspectief van schijn
mijn beeld vertekent
door iedere waarheid loopt een klucht
Immers, de dronkaards en de dromers
zij kleuren zelf hun eigen dood
en ook de dichter reflecteert zijn harde woorden
bekeken door een kaleidoskoop
Ik verliet mijn jeugd door een achterdeur
het voorhangsel heb ik verscheurd
Het mooie woord heb ik genekt
ik spreek en zing met een dialect
Ik ben een voorspel
ik ben een rekbaar element
een persiflage
van de groten die ik ken
Ik ben een vesting
een onneembaar citadel
een obstakel
dat naar zich zelf overhelt
Ik loop op scherpe randen
met blote voeten op gloeiend schroot
van het einde in, door alle vrouwen
mijn vruchten rijpen in hun schoot
En de kinderen die mij geloven
verlaten alleen hun ouderlijk huis
en ontmannen de hengsten in de stallen
met hun voor het eerst gebalde vuist
Ik ben op weg en dicht een kuil
profeten lachen achter hun zuil
Hun mooie woord heb ik genekt
ik spreek en zing met een dialect
Ik ben een voorspel
ik ben een rekbaar element
een persiflage
van de groten die ik ken
Ik ben een vesting
een onneembaar citadel
een obstakel
dat naar zich zelf overhelt
Obstakelman
En espejos curvados en valsos
me reconozco a mí mismo
aunque una perspectiva de apariencia
distorsiona mi imagen
a través de cada verdad corre una farsa
En efecto, los borrachos y los soñadores
ellos mismos tiñen su propia muerte
y también el poeta refleja sus duras palabras
observadas a través de un caleidoscopio
Dejé mi juventud por una puerta trasera
he rasgado el telón
La bonita palabra la he matado
hablo y canto con un dialecto
Soy un preludio
soy un elemento maleable
una parodia
de los grandes que conozco
Soy una fortaleza
una ciudadela inexpugnable
un obstáculo
que se inclina hacia sí mismo
Camino en bordes afilados
con los pies descalzos sobre chatarra ardiente
del final, a través de todas las mujeres
mis frutos maduran en su regazo
Y los niños que creen en mí
solo abandonan su hogar paterno
y castran a los sementales en los establos
con su puño cerrado por primera vez
Estoy en camino y cavando una fosa
los profetas se ríen detrás de su pilar
Su bonita palabra la he matado
hablo y canto con un dialecto
Soy un preludio
soy un elemento maleable
una parodia
de los grandes que conozco
Soy una fortaleza
una ciudadela inexpugnable
un obstáculo
que se inclina hacia sí mismo