Opleving II
Gelijkmatig tolt de hefboom in mijn gedachten
maar de takel die moet grijpen is verward
want liefde en begrip worden gegrepen
door speelse varianten van het hart.
Dus keer ik om met die gedachten
op snelle schepen en met een wind,
Met een wind die zal huilen
zo hard dat ik zal sidderen van geluk
dat de zeilen van de mast dreigen te scheuren
zo snel keer ik terug.
Langs mij zelf zocht ik naar een derde
In een krachtveld dat geladen was met hoop
een hoop die uitzicht geeft op nevels
laat mij terug gaan naar jouw zon,
Op klippers en op barkentijnen
op een polakker of een galjoen,
En met een wind die zal huilen
zo hard dat ik zal sidderen van geluk
dat de zeilen van de mast dreigen te scheuren
zo snel keer ik terug.
Daar waar de zee een spreekbuis is van stilte
daar heeft de horizon mijn woord weerkaatst
een stil verdriet heb ik gedronken
uit een stenen bed ben ik ontwaakt,
Matrozen, zeelui, officieren,
verstekelingen hou je vast
Want de wind gaat huilen
zo hard dat ik zal sidderen van geluk
dat de zeilen van de mast dreigen te scheuren
zo snel keer ik terug.
Renacimiento II
Uniformemente gira la palanca en mis pensamientos
pero la polea que debe agarrar está confundida
porque el amor y la comprensión son capturados
por variantes juguetonas del corazón.
Así que vuelvo con esos pensamientos
en barcos rápidos y con un viento,
Con un viento que llorará
tan fuerte que temblaré de felicidad
que las velas del mástil amenazan con romperse
tan rápido regreso.
A mi lado busqué a un tercero
En un campo de fuerza cargado de esperanza
una esperanza que da vista a las neblinas
me deja regresar a tu sol,
En clippers y en bergantines
en un polacra o un galeón,
Y con un viento que llorará
tan fuerte que temblaré de felicidad
que las velas del mástil amenazan con romperse
tan rápido regreso.
Donde el mar es un altavoz de silencio
donde el horizonte ha reflejado mi palabra
he bebido una tristeza silenciosa
desde una cama de piedra he despertado,
Marineros, navegantes, oficiales,
náufragos, agárrense fuerte
Porque el viento va a llorar
tan fuerte que temblaré de felicidad
que las velas del mástil amenazan con romperse
tan rápido regreso.